“WALONG BUWANG BUNTIS AKO NANG DALHIN AKO NG ASAWA KO SA ROOFTOP — SINABI NIYANG ‘HINDI AKIN ANG BATANG ‘YAN!’ AT PAGKATAPOS… ITINULAK NIYA AKO.”

Ako si Clarisse Mendoza, 29 anyos.
Walung buwan na akong buntis noon.
Mabigat ang tiyan ko. Mabigat din ang loob ko.

Akala ko ang asawa ko—si Victor—
ang magiging sandigan ko hanggang sa huli.

Hindi ko alam…
ako pala ang plano niyang wakasan.

ANG PAG-AKYAT SA ROOFTOP

Isang gabi, sinabi niyang gusto niyang “mag-usap kami nang maayos.”

Tahimik ang elevator.
Tahimik ang hangin.
Tahimik… pero may mali.

Pagdating namin sa rooftop ng condo, bigla siyang huminto.

Tumingin siya sa akin—
walang lambing.
walang awa.

ANG MGA SALITANG PUMATAY SA AKIN BAGO PA AKO MAHULOG

“Hindi akin ang batang ‘yan,” malamig niyang sabi.
“Matagal na kitang pinaghihinalaan.”

Nanlambot ang tuhod ko.

“Victor… walong buwan na ako,” umiiyak kong sagot.
“Kung may galit ka sa akin—ako na lang.
Pero maawa ka sa anak natin.”

ANG TAWA AT ANG TULAK

Bigla siyang tumawa.

Malakas.
Walang emosyon.

“At bakit ko iintindihin?”
“Mas madali kung wala na kayo.”

At bago pa ako makasigaw—

itinulak niya ako.

ANG HIMALA SA GITNA NG KAMATAYAN

Hindi ako nahulog sa lupa.

May scaffolding sa ikalimang palapag—
doon ako bumagsak.

May mga construction worker na nakakita.
May sumigaw.
May tumawag ng ambulansya.

Nawalan ako ng malay.

ANG TAWAG NA GUMUHO SA KANYA

Ilang oras matapos iyon—

tumunog ang cellphone ni Victor.

Boses ng pulis.

“Sir… buhay ang asawa ninyo.”
“At ang bata… nabuhay rin.”

Tumahimik siya.

“May isa pa kaming sasabihin,” dagdag ng pulis.

ANG KATOTOHANANG HINDI NIYA MATATAKASAN

“Ang DNA test na kayo mismo ang humiling noon—
lumabas na.”

“Sir…
anak ninyo ang bata.”

Nalaglag ang phone niya.

ANG PAGGISING KO — AT ANG HULING DESISYON KO

Nagising ako sa ICU.
May tubo.
May sakit.
Pero may tibok.

Buhay ang anak ko.

At sa sandaling iyon—
pinili kong mabuhay, hindi para sa kanya… kundi para sa anak ko.

EPILOGO — ANG HUSTISYA

Nahuli si Victor.
Kinasuhan ng attempted murder.

Hindi ako bumalik.

Lumipat kami ng anak ko sa bagong buhay.

Tahimik.
Ligtas.
Malayo sa lalaking akala ko’y ama.

ARAL NG KWENTO

• Ang tunay na halimaw ay hindi laging sumisigaw—
minsan, nakangiti.
• Ang pagiging ina ay minsang nangangahulugang
pagpili ng lakas sa gitna ng takot.
• At ang hustisya…
darating kahit akala nila’y tapos ka na.