WALANG TIGIL ANG PAGTAHOL NG ASO SA KABAONG NG AMO NIYA SA LIBING — NANG BUKSAN NG ANAK ANG TAKIP, NAGSIGAWAN ANG LAHAT DAHIL WALANG LAMAN ITO, AT ANG ASO ANG NAGTURO SA KANILA KUNG SAAN ITINAGO ANG “BANGKAY”

Si Don Alfonso ay isang mayamang haciendero na namatay bigla dahil daw sa heart attack. Ang kanyang pagkamatay ay ikinagulat ng lahat, lalo na ng kanyang kaisa-isang anak na si Marco na nasa abroad noon.

Ang nag-asikaso ng lahat ay ang pangalawang asawa ni Alfonso (at madrasta ni Marco) na si Donya Vina. Si Vina ay kilala sa pagiging mahilig sa pera at alahas.

“Marco, umuwi ka na agad,” tawag ni Vina. “Naka-schedule na ang libing sa makalawa. Closed casket ang burol dahil sabi ng embalsamador, namaga ang mukha ng Papa mo. Ayokong makita niyo siyang ganun.”

Pag-uwi ni Marco sa mansyon, sinalubong siya ng lungkot. Pero may isang nilalang na mas malungkot pa sa kanya—si Bruno, ang German Shepherd na aso ni Don Alfonso.

Si Bruno ay laging nakabuntot kay Alfonso. Pero simula nang “mamatay” ang amo, hindi ito kumakain. Nakaupo lang ito sa tapat ng kabaong sa gitna ng sala, at walang tigil sa pagtahol.

Arf! Arf! Awoooo!

Hindi ito tahol ng pag-iyak. Ito ay tahol ng galit. Kinakahol ni Bruno ang kabaong na parang may kaaway sa loob. Kinakalmot niya ang kahoy.

“Paalisin niyo nga ang asong ‘yan!” sigaw ni Donya Vina sa mga guard. “Napaka-ingay! Binabastos niya ang burol ng amo niya! Ilabas niyo sa gate!”

Kinaladkad ng mga guard si Bruno palabas. Pero nakawala ito. Tumakbo ulit si Bruno papasok at kinagat ang laylayan ng pantalon ni Marco. Hinihila niya si Marco palapit sa kabaong.

“Marco! Ikulong mo ang aso na ‘yan!” utos ni Vina. “Nakakahiya sa mga bisita!”

Pero napansin ni Marco ang mata ni Bruno. Tila may gustong sabihin ang aso.

“Sandali, Tita Vina,” sabi ni Marco. “Kilala ko si Bruno. Hindi siya magwawala ng ganito kung walang dahilan.”

Araw ng libing. Bago isara nang tuluyan ang kabaong para dalhin sa sementeryo, nagwala na naman si Bruno. Tumalon ito sa ibabaw ng kabaong at ayaw umalis. Kinakalmot niya ang takip hanggang sa magkasugat-sugat ang mga paa niya.

“Bruno, bumaba ka dyan!” sigaw ng mga tao.

Lumapit si Marco. Hinawakan niya ang ulo ng aso.

“Anong problema, boy?” bulong ni Marco.

Tumingin si Bruno kay Marco, tapos tumingin sa kabaong, at tumahol nang malakas.

Tumingin si Marco kay Donya Vina. Pawis na pawis si Vina at namumutla. “Marco, let’s go! Male-late na tayo sa sementeryo! Hayaan mo na ang aso!”

Doon nagduda si Marco. Bakit closed casket? Bakit nagmamadali si Vina? Bakit galit na galit ang aso sa kabaong?

“Buksan ang kabaong,” utos ni Marco.

“Ano?!” sigaw ni Vina. “Hindi pwede! Disrespect ‘yan sa tatay mo!”

“Ako ang anak niya! May karapatan akong makita siya sa huling pagkakataon! Buksan niyo!”

Dahil si Marco ang tagapagmana, napilitan ang mga embalsamador. Dahan-dahan nilang tinanggal ang mga turnilyo. Inangat nila ang mabigat na takip.

Napasinghap ang lahat ng tao sa simbahan. May mga nahimatay.

WALANG LAMAN ANG KABAONG.

O mas tamang sabihin, walang bangkay. Ang laman nito ay mga troso ng saging na binalot sa kumot at nilagyan ng pabigat para magmukhang may tao.

“Nasaan ang Tatay ko?!” sigaw ni Marco, galit na galit na humarap kay Vina.

Akmang tatakbo si Vina palabas, pero hinarangan siya ng mga security na loyal kay Marco. “Wala akong alam dyan! Baka ninakaw ang bangkay!” palusot ni Vina.

Pero hindi pa tapos si Bruno.

Pagkabukas ng kabaong at nakitang wala doon ang amo, tumakbo si Bruno palabas ng mansyon. Tumakbo siya papunta sa likod-bahay, sa lumang Bodega ng Alak (Wine Cellar) na matagal nang hindi ginagamit dahil sira ang pinto.

“Sundan niyo ang aso!” sigaw ni Marco.

Tumakbo ang mga pulis at si Marco kasunod ni Bruno.

Huminto si Bruno sa tapat ng pinto ng bodega. Kinakalmot niya ito at tumatahol.

“Sir, naka-padlock po,” sabi ng pulis.

“Gibain niyo!” utos ni Marco.

Kumuha ng maso ang mga tauhan at sinira ang padlock.

Pagbukas ng pinto, isang masangsang na amoy ang sumalubong sa kanila. Amoy ng gamot at dumi ng tao.

Sa madilim na sulok, may isang lalaking nakatali sa silya. Payat, uhaw na uhaw, at halos wala nang malay dahil sa dami ng sedatives na itinurok sa kanya.

Si Don Alfonso.

“Papa!” sigaw ni Marco.

Buhay si Alfonso!

Agad siyang dinala sa ospital. Nang magising siya at mawala ang epekto ng droga, isiniwalat niya ang lahat.

“Si Vina…” mahinang sabi ni Alfonso. “Pinainom niya ako ng gamot para mawalan ako ng malay. Akala niya mamamatay ako sa overdose, pero nagising ako. Nang makita niyang buhay pa ako, tinago niya ako sa bodega. Ang plano niya ay ilibing ang kabaong na walang laman para makuha na niya agad ang Death Certificate at Life Insurance ko na nagkakahalaga ng 100 Milyon.”

Plano pala ni Vina na hayaang mamatay sa gutom at uhaw si Alfonso sa loob ng bodega habang naglalamay sila sa “bangkay” nito.

Agad na inaresto si Donya Vina at ang kasabwat niyang doktor na peke ang pirma sa death certificate. Habambuhay na pagkakulong ang hatol sa kanila dahil sa Frustrated Parricide at Fraud.

Bumalik ang lakas ni Don Alfonso sa pag-aalaga ni Marco.

Pero ang tunay na bayani ay si Bruno.

Kung hindi dahil sa aso, nailibing na sana ang mga troso ng saging, nakuha na ni Vina ang pera, at namatay na sana si Alfonso nang mag-isa sa madilim na bodega.

Mula noon, si Bruno ay hindi na lang basta aso sa mansyon. Siya ay tinuring na prinsipe. Kumakain siya ng steak, natutulog sa malambot na kama, at laging katabi ni Don Alfonso.

Napatunayan ng pamilya na minsan, ang hayop ay mas may “puso” at katapatan pa kaysa sa taong kasama mo sa bahay na akala mo ay nagmamahal sa’yo. Ang tahol ni Bruno ay hindi ingay, kundi tinig ng katotohanan na nagligtas sa isang buhay.