“WALANG DOKTOR ANG NAKAPAGPAGALING SA ANAK NG ISANG MAYAMANG NEGOSYANTE — HANGGANG SA SURIIN NG ISANG YAYA ANG UNAN… AT DOON NABAGO ANG LAHAT.”

“WALANG DOKTOR ANG NAKAPAGPAGALING SA ANAK NG ISANG MAYAMANG NEGOSYANTE — HANGGANG SA SURIIN NG ISANG YAYA ANG UNAN… AT DOON NABAGO ANG LAHAT.”

Ako si Ismael Montenegro,
isang bilyonaryong negosyante na sanay bumili ng solusyon sa lahat ng problema.

Akala ko, kaya kong bayaran ang buhay.

Nagkamali ako—
noong magkasakit ang anak kong si Lucas, 7 taong gulang.


ANG SAKIT NA WALANG PANGALAN

Tatlong buwan na.

Hindi makatulog si Lucas.
Sumisigaw sa sakit ng ulo.
Biglang hinihimatay sa gabi.

Pinakamahuhusay na doktor ang dinala ko—
neurologist, pediatric specialist, foreign experts.

Lahat iisa ang sagot:

“Normal po ang tests.”
“Wala po kaming makita.”

Habang ang anak ko—
palala nang palala.


ANG YAYANG TAHIMIK LANG

Sa gitna ng lahat, may isang taong hindi nagsasalita—
si Aling Rosa, ang yaya ni Lucas mula sanggol pa lang.

Tahimik siya.
Mapagmasid.

Isang gabi, habang nagwawala si Lucas sa kama,
bigla niyang sinabi:

“Sir… pwede ko po bang tingnan ang unan?”

Nainis ako.

“Hindi unan ang problema—anak ko!” sigaw ko.

Pero may kakaiba sa mga mata niya.


ANG HINDI PINANSIN NG MGA DOKTOR

Hinawakan ni Aling Rosa ang unan.
Pinisil.
Inamoy.

At bigla siyang namutla.

“Sir… ito po.”

Pinunit niya ang tahi sa gilid.

Sa loob—

maliliit na metal fragments at pulbos.


ANG KATOTOHANANG NAKAKAKILABOT

Tinawag agad ang mga awtoridad.

Lumabas ang totoo:

Ang unan ay sinasadyang nilagyan ng toxic material.
Unti-unting nilalason si Lucas tuwing natutulog.

At ang may gawa?

Isang taong pinagkatiwalaan namin—
ang dating private nurse na tinanggal ko dahil sa selos at galit.


ANG PAG-ILIGTAS SA HULING SANDALI

Pinalitan ang lahat ng gamit.
Nilinis ang kwarto.
Naagapan si Lucas.

Pagkalipas ng ilang linggo—

nakangiti na ulit ang anak ko.
Nakatulog nang mahimbing.
Wala nang sigaw sa gabi.


EPILOGO — ANG TAONG HINDI KO PINANSIN

Lumapit ako kay Aling Rosa.

“Bakit ikaw ang nakapansin… at hindi ang mga doktor?” tanong ko.

Ngumiti siya.

“Sir… ang doktor tumitingin sa katawan.”
“Ang yaya… tumitingin sa bata.”


ARAL NG KWENTO

• Hindi lahat ng solusyon ay nabibili ng pera.
• Hindi lahat ng karunungan ay may diploma.
• At minsan, ang buhay ng isang bata
ay naililigtas ng taong tahimik lang magmasid.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *