Gabi ng aming Third Anniversary. Nasa isang fine dining restaurant kami ni Mark. Inaasahan ko na magpo-propose na siya. Pero imbes na singsing ang ilabas niya, mga salitang parang patalim ang ibinato niya sa akin.
“Ayoko na, Liz,” sabi ni Mark nang walang paligoy-ligoy. “Tatapusin ko na ‘to.”
“H-Ha? Bakit?” nanginginig kong tanong.
Huminga siya nang malalim at tinignan ako sa mata.
“Dahil mahal ko si Trina… ang kapatid mo.”
Parang gumuho ang mundo ko. Ang sarili kong kapatid? Ang bunsong kapatid ko na laging life of the party, laging maarte, at laging nakukuha ang gusto niya?
“Matagal na kaming nagkakaintindihan,” paliwanag ni Mark. “Liz, tignan mo naman kasi ang sarili mo. Masyado kang… simple. ‘Bahay-trabaho’ ka lang. Wala kang drive. Wala kang spark. Si Trina, puno ng pangarap, puno ng excitement. Kailangan ko ng babaeng kayang sumabay sa ambisyon ko. At hindi ikaw ‘yun.”
“Wala akong ambisyon?” bulong ko. “Mark, ako ang gumagawa ng business proposals mo! Ako ang nagpupuyat para sa presentations mo! Ako ang ‘utak’ sa likod ng promotion mo!”
“Pero ikaw lang ang support,” sagot niya nang may diin. “Pang-likod ka lang, Liz. Hindi ka pang-front seat. Sorry. Pinili ko si Trina dahil mas bagay kami sa taas.”
Hindi ako nagmakaawa. Hindi ako nag-iskandalo. Pinunasan ko ang luha ko, tumayo, at inayos ang damit ko.
“Sige,” sabi ko nang mahinahon, kahit durog na durog ako sa loob. “Magsama kayo. Pero tandaan mo ‘to, Mark: Balang araw, mapapatunayan mong ang ‘simple’ na tinapon mo, ay ang pinakamahalagang bagay na sinayang mo.”
Umalis ako. Iniwan ko sila. Nag-resign ako sa trabaho kung saan magkatrabaho kami. Pinutol ko ang koneksyon sa kapatid ko at sa kanya. Nawala ako parang bula.
Sa loob ng isang taon, hindi ako nagpakita. Ang sakit na naramdaman ko, ginawa kong gasolina. Ang mga ideyang ninanakaw noon ni Mark sa akin? Ginawa kong realidad. Hindi ako natulog. Nag-aral ako, nagtayo ng koneksyon, at ibinuhos ang lahat ng galit ko sa pagbuo ng sarili kong imperyo.
ISANG TAON ANG NAKALIPAS…
Araw ng Grand Launching ng ELIXIR ARCHITECTS & DESIGNS, ang pinakamainit at pinaka-inaabangang design firm sa lungsod.
Dagsa ang media. Nagniningning ang paligid. Ang mga VIP guests ay mga bilyonaryo at sikat na personalidad.
Dumating si Mark.
Hindi siya bisita. Nandoon siya para mag-apply. Nabalitaan niyang malaki magpasweldo ang Elixir at kailangan niya ng bagong trabaho dahil nalugi ang proyekto na hawak niya (dahil wala na akong tumutulong sa kanya). Kasama niya si Trina, na ngayon ay mukhang stress at hindi na kasing “glamorous” ng dati dahil sa mga utang nila.
“Sigurado ka bang dito tayo pupunta, Babe?” tanong ni Trina. “Ang sabi ng invite, CEO Reveal daw ngayon. Baka masungit ang may-ari.”
“Kailangan natin ito,” sagot ni Mark. “Kailangan ko makapasok dito. Magaling ako, matatanggap ako.”
Namatay ang mga ilaw. Tumutok ang spotlight sa gitna ng stage.
Nagsalita ang host.
“Ladies and Gentlemen, please welcome the genius behind Elixir, the woman who turned simple dreams into a global empire… MS. LIZBETH ALCANTARA!”
Bumukas ang kurtina.
Lumabas ako.
Hindi na ako ang Liz na simple at manang manamit. Nakasuot ako ng red power suit, naka-stilettos, at ang mukha ko ay puno ng kumpiyansa. Ang aura ko ay hindi “pang-likod” kundi pang-reyna.
Nalaglag ang panga ni Mark. Nanlaki ang mata ni Trina.
“L-Liz?!” sigaw ni Mark. “Si Liz ang may-ari?!”
Pagkatapos ng speech ko, bumaba ako para kamustahin ang mga investors. Nakita ko si Mark at Trina sa gilid, mukhang mga basang sisiw sa gitna ng mga agila.
Lumapit ako sa kanila.
“Mark. Trina,” bati ko nang nakangiti. Walang pait, puro tagumpay lang. “Thanks for coming. Enjoying the party?”
“Liz…” nauutal na sabi ni Mark. “Ikaw… ikaw ang may-ari nito? Paano? Ang akala ko…”
“Akala mo simple lang ako? Walang pangarap?” tinapos ko ang sasabihin niya.
Tumawa ako nang mahina.
“Alam mo, Mark, tama ka. Simple lang naman talaga ang pangarap ko noon: Ang tulungan kang umangat at maging masaya tayo. Pero nung sinabi mong ‘pang-support’ lang ako at iniwan mo ako… narealize ko na masyado palang maliit ang pangarap ko.”
Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa.
“Kaya pinalaki ko. Tinayo ko ito. At ngayon, ang babaeng ‘walang drive’ na iniwan mo, ay ang babaeng nagmamay-ari ng kumpanyang pinapangarap mong pasukan.”
Tumingin ako kay Trina.
“At Trina, kamusta ang ‘excitement’ na hinahanap ni Mark? Mukhang pagod kayo ah. Siguro mahirap kapag walang ‘utak’ na sumasalo sa inyo?”
Hindi nakasagot si Trina. Yumuko siya sa hiya.
Biglang lumapit ang Head of Security.
“Ma’am Liz, are these people bothering you? Wala po kasi ang pangalan nila sa VIP list.”
Tinitigan ko si Mark sa huling pagkakataon. Nakita ko ang pagsisisi sa mata niya. Gusto niyang magsalita, humingi ng tawad, bumalik.
Pero huli na.
“Yes, Chief,” sagot ko sa guard habang tumatalikod. “Please escort them out. This event is for people with vision, not for those who throw away diamonds to pick up stones.”
Naglakad ako pabalik sa stage habang pinalalabas sila ng guard.
Sa gabing iyon, napatunayan ko na ang pinakamagandang ganti ay hindi ang sirain ang buhay ng nanakit sa’yo, kundi ang ayusin ang buhay mo hanggang sa maging out of reach ka na para sa kanila.
