SA GITNA NG TAWANAN SA FAMILY REUNION, HINILA NG BIYENAN ANG UPUAN NG BUNTIS NIYANG MANUGANG BILANG “PRANK” — PERO TUMIGIL ANG MUNDO NILA NANG MAKITA ANG DUGO, AT ANG SUMUNOD NA NANGYARI SA OSPITAL AY NAGPALUHOD SA KANILA SA PAGSISISI

Reunion ng pamilya Dela Cruz. Masaya ang lahat. Puno ang bahay ng pagkain, alak, at videoke.

Si Jenny ay pitong buwang buntis sa panganay nila ng asawa niyang si Mark. Mabigat na ang tiyan niya, manas ang paa, at madaling mapagod. Pero dahil “family event” daw, pinilit siya ng biyenan niyang si Donya Viring na tumulong sa pag-aasikaso.

“Jenny! I-refill mo nga ang ice bucket!” utos ni Viring habang nagma-mahjong kasama ang mga kumare.

“Jenny! Hiwain mo ang lechon!”

Si Viring ay kilala sa pagiging “joker” at mapanlait. Ang paborito niyang puntiryahin ay si Jenny. Para sa kanya, si Jenny ay isang “probinsyanang swerte” na nakapangasawa ng engineer.

“Tingnan niyo ‘yang manugang ko,” tawa ni Viring sa mga bisita. “Ang taba-taba na! Para nang balyena! Baka hindi na ‘yan anak, baka biik na ang ilabas niyan!”

Nagtawanan ang mga kamag-anak. Yumuko lang si Jenny, pilit na ngumingiti para hindi masira ang gabi ni Mark. Pagod na pagod na siya. Masakit ang balakang niya.

“Ma, tama na ‘yan,” saway ni Mark. “Pagpahingahin niyo naman si Jenny.”

“Sus! Ang arte!” irap ni Viring. “Noong panahon ko, nag-iigib pa ako ng tubig kahit kabuwanan ko na. Kayo talagang mga Gen Z, ang lalambot niyo!”

Bandang alas-otso ng gabi, nagpahinga sandali si Jenny. Nakita niya ang isang bakanteng silya sa tabi ng mesa kung saan nagkukuwentuhan ang pamilya.

“Maupo muna ako,” bulong ni Jenny sa sarili, hawak ang kanyang tiyan at likod.

Dahan-dahan siyang tumalikod para umupo.

Sa likod niya, nakita ito ni Viring. Kumislap ang mata ng matanda. Naisip niya, magandang biro ito.

Habang pababa na ang pwetan ni Jenny para dumapo sa upuan, mabilis na hinila ni Viring ang silya palayo.

“Ooop!” sigaw ni Viring sabay tawa.

Inaasahan niyang babagsak lang si Jenny nang nakaupo at magtatawanan silang lahat. Isang “classic prank.”

Pero mali ang tantya niya.

Dahil sa bigat ng tiyan at kawalan ng balanse, hindi lang basta napaupo si Jenny.

BLAG!

Tumama ang puwitan ni Jenny sa matigas na semento nang napakalakas. Dahil sa impact, tumama rin ang likod ng ulo niya sa gilid ng mesa.

“ARAYYY KO!!!” sigaw ni Jenny. Isang sigaw na puno ng takot at sakit.

Nagtawanan ang mga kamag-anak. “Hahaha! Tita Viring, ang kulit mo talaga! Lampa naman ni Jenny!”

Si Viring ay humahalakhak. “Ano ba ‘yan, Jenny! Exercise din ‘yan! Ang bigat mo kasi!”

Pero tumigil ang tawanan nang mapansin nilang hindi bumabangon si Jenny.

Naka-imbay ang mukha ni Jenny sa sakit. Hawak niya ang tiyan niya.

“Mark… ang baby…” ungol ni Jenny.

At pagkatapos, nakita nila ito.

Sa pagitan ng mga hita ni Jenny, may umagos na pulang likido. Dugo. Maraming dugo. Kumalat ito sa puting tiles ng sahig.

Namutla si Viring. Nabitawan ng mga bisita ang hawak nilang baso.

“JENNY!” sigaw ni Mark, tumakbo palapit sa asawa. “Diyos ko! Dugo! Tumawag kayo ng ambulansya!”

“Mark… masakit…” iyak ni Jenny bago ito nawalan ng malay.

Sa Emergency Room ng ospital, nagkakagulo.

Isinugod si Jenny sa Operating Room. Emergency Caesarean Section.

Sa waiting area, nandoon ang buong pamilya. Tahimik ang lahat. Wala nang tumatawa.

Si Mark ay nakaupo sa sulok, tulala, puno ng dugo ang damit. Si Viring naman ay nakatayo, nanginginig, pilit pa ring dine-defend ang sarili.

“Hindi ko naman sinasadya,” katwiran ni Viring sa mga kamag-anak. “Biro lang naman ‘yun eh. Malay ko bang ganun kahina ang kapit ng bata? Kasalanan niya ‘yun, hindi siya nag-iingat.”

Tumayo si Mark. Sa unang pagkakataon sa buong buhay niya, hinarap niya ang nanay niya nang may galit na hindi kayang ilarawan.

“Ma, tumahimik ka,” nanginginig na sabi ni Mark.

“Bakit mo ako sinasaway? Ako ang nanay mo!”

“KAPAG MAY NANGYARING MASAMA SA MAG-INA KO, HINDI KITA MAPAPATAWAD!” sigaw ni Mark na umalingawngaw sa buong ospital. “Lagi mong sinasabing ‘biro’ lang. Bullied ka nang bullied kay Jenny. Ngayon, tingnan mo ang ginawa ng ‘biro’ mo! Pumatay ka ng tao!”

Napaupo si Viring. Hindi siya sanay na sinisigawan ng anak niya.

Lumipas ang dalawang oras. Bumukas ang pinto ng OR. Lumabas ang Doktor, pawisan at seryoso ang mukha.

Lumapit agad ang pamilya.

“Dok, kumusta po ang asawa ko? Ang anak ko?” tanong ni Mark.

Bumuntong-hininga ang doktor. “Misis Jenny is stable. Nawalan siya ng maraming dugo dahil sa Placental Abruption. Ang placenta ay humiwalay sa matris dahil sa lakas ng bagsak. Buti na lang naisugod niyo agad. Kung na-late pa ng 10 minutes, patay na siya.”

“Salamat sa Diyos,” iyak ni Mark. “Eh ang baby? Ang anak ko?”

Tumingin ang doktor kay Viring bago sumagot kay Mark.

“Ang baby…” mahinang sabi ng doktor. “Lalaki siya. Pero… dahil 7 months pa lang, premature siya. At dahil sa trauma ng pagbagsak at oxygen deprivation, nasa kritikal siyang kondisyon. Nasa NICU siya ngayon. Mahina ang tibok ng puso niya.”

Napahagulgol si Mark.

“Pero may isa pa kaming natuklasan,” dagdag ng doktor.

“Ano po ‘yun?”

“Nang itakbo namin ang baby sa NICU, kailangan niya ng agarang pagsasalin ng dugo. Blood transfusion. Ang blood type ng baby ay AB-Negative. Isang napaka-rare na blood type. Wala kami nito sa blood bank ngayon. Si Jenny ay Type O. Ikaw, Mark, anong Type mo?”

“Type A ako, Dok,” sagot ni Mark.

“Hindi pwede,” iling ng doktor. “Kailangan natin ng donor ngayon din. Kung hindi, hindi aabutin ng umaga ang bata.”

Nagkatinginan ang mga kamag-anak. “Type O ako.” “Type B ako.” Walang AB-Negative.

Biglang nagsalita si Viring. Ang boses niya ay mahina.

“A-ako…” sabi ni Viring. “AB-Negative ako.”

Nagulat ang lahat.

Tumingin ang doktor kay Viring. “Misis, kung gusto niyong mabuhay ang apo niyo, kailangan niyo sumama sa akin ngayon din. Pero binalaan ko kayo, matanda na kayo. Delikado sa inyo ang magbigay ng dugo. Baka kayo naman ang bumigay.”

Tumingin si Viring kay Mark na nakatingin sa kanya nang may poot. Tumingin siya sa pinto ng OR kung saan muntik na niyang mapatay ang manugang niya.

“Gawin niyo, Dok,” sabi ni Viring, umiiyak. “Kahit ubusin niyo ang dugo ko. Iligtas niyo lang ang apo ko.”

Kinuhaan ng dugo si Viring. Matapos ang proseso, nahilo siya at kinailangang i-confine sandali. Pero nagpumilit siyang pumunta sa NICU.

Naka-wheelchair si Viring nang dalhin siya sa tapat ng incubator.

Sa loob ng salamin, nakita niya ang sanggol. Napakaliit. Puno ng tubo ang bibig at ilong. Ang balat ay halos transparent na. Naka-connect ang tubo ng dugo—ang dugo ni Viring—papunta sa maliit na ugat ng sanggol.

Doon bumigay si Viring.

Ang batang tinawag niyang “biik”… ang batang muntik na niyang patayin dahil sa isang “prank”… ay nabubuhay ngayon dahil sa dugo niya.

Lumapit si Mark sa likod ng nanay niya.

“Ma,” sabi ni Mark. “Tingnan mo siya.”

“Ang liit niya…” hagulgol ni Viring. “Mark, sorry… sorry… akala ko… akala ko matibay siya. Ang sama-sama kong lola.”

Sa sandaling iyon, gumalaw ang kamay ng sanggol sa loob ng incubator. Dahan-dahan, kahit nanghihina, kumapit ang maliliit na daliri nito sa salamin, tila inaabot ang lola niya.

Nakita ni Viring ‘yon. Napahawak siya sa salamin, tapat ng kamay ng apo niya.

“Lumaban ka, apo,” bulong ni Viring. “Patawarin mo si Lola. Magpapakabait na ako. Aalagaan ko ang Mama mo. Aalagaan kita. Mabuhay ka lang.”

At sa loob ng kwartong iyon, kasabay ng tunog ng makina na beep… beep… beep…, umiyak ang buong pamilya. Hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa himala ng pagpapatawad at pagbabago.

Nakaligtas ang sanggol. Pinangalanan siyang Joshua—na ang ibig sabihin ay “God saves.”

Simula noon, hindi na nagbiro si Viring nang masakit. Hindi na niya inaway si Jenny. Siya na mismo ang nagluluto para sa manugang niya. Siya ang naghe-hele kay Joshua. Dahil narealize niya na ang buhay ay hindi isang laro na pwedeng hilahin ang upuan kailanman mo gusto. Ang pamilya ay parang upuan—dapat itong maging sandalan, hindi dahilan ng pagbagsak.