PINAUTANG KO ANG KAIBIGAN KO NG $5,000 AT NAGLAHO SIYA NANG ILANG TAON — PERO SA ARAW NG KASAL KO, BUMALIK SIYA SAKAY NG LUXURY CAR AT BINAYARAN AKO NG 100 TIMES DAHIL IYON DAW ANG NAGING PUHUNAN NG BILYONES NIYA

ANG PAGSUBOK SA PAGKAKAIBIGAN

Si Carlo at James ay magkababata. Lumaki silang parehong mahirap sa isang maliit na baryo. Magkapatid ang turingan nila. Nang makatapos sila ng kolehiyo, si Carlo ay pinalad na makapasok bilang isang IT Professional, habang si James naman ay laging minamalas sa mga negosyong pinapasukan niya.

Isang gabi, limang taon na ang nakakaraan, kumatok si James sa apartment ni Carlo. Umiiyak ito, gusgusin, at parang pasan ang daigdig.

“Pre,” hagulgol ni James. “Kailangan ko ng tulong mo. Ito na ang huling baraha ko. May naisip akong Tech Start-up idea, pero walang bangko na nagpapautang sa akin. Wala ring naniniwala sa akin. Ikaw na lang ang pag-asa ko.”

“Magkano ba kailangan mo?” tanong ni Carlo.

“$5,000 (mga P250,000),” sagot ni James. “Pangako pre, babayaran kita. Doble pa. Kapag hindi ito gumana, magpapakamatay na lang ako.”

Natigilan si Carlo. Ang $5,000 ay ang lahat ng ipon niya sa loob ng tatlong taon. Nakalaan sana iyon para sa downpayment ng bahay na gusto niyang bilhin para sa future family niya.

Pero tinignan niya si James. Nakita niya ang desperasyon at ang apoy sa mata ng kaibigan.

Huminga nang malalim si Carlo. Kinuha niya ang kanyang passbook at nag-withdraw kinabukasan.

“James,” inabot ni Carlo ang sobre. “Ito ang lahat ng pera ko. Hindi ko kailangan ng interes. Basta ipangako mo sa akin, magtatagumpay ka. At huwag mo akong kakalimutan.”

“Salamat, Carlo! Utang ko sa’yo ang buhay ko!” yakap ni James.

Umalis si James papuntang America kinabukasan para doon subukan ang swerte niya.

ANG PAGKAWALA

Lumipas ang isang buwan… tatlong buwan… isang taon.

Walang balita kay James.

Tinatawagan ni Carlo ang number nito, cannot be reached.

Nag-message siya sa Facebook, seen lang o kaya deactivated ang account.

Nagtanong siya sa mga kamag-anak ni James, pero sabi nila, “Hindi rin nagpaparamdam sa amin. Baka nagtago na dahil sa kahihiyan.”

Naging miserable si Carlo. Dahil nawala ang ipon niya, nahirapan siyang makabangon. Nagalit sa kanya ang fiancée niyang si Sheila.

“Sabi ko naman sa’yo eh!” sumbat ni Sheila. “Huwag kang magtitiwala dyan kay James! Manloloko ‘yan! Ayan, nasaan na ang $5,000 mo? Nasaan na ang pambili natin ng bahay? Wala na!”

“May tiwala ako sa kanya, Sheila. Baka nagipit lang,” depensa ni Carlo, kahit sa loob-loob niya ay nasasaktan na rin siya.

Lumipas ang limang taon.

Wala pa ring James. Tinanggap na ni Carlo na na-scam siya ng sarili niyang best friend. Masakit, pero kailangan niyang mag-move on.

ANG ARAW NG KASAL

Dumating ang araw ng kasal nina Carlo at Sheila.

Ginanap ito sa isang simpleng garden venue. Dahil kapos sa budget (dahil hindi pa rin nakaka-recover nang husto si Carlo), simple lang ang handaan.

Ang mga magulang ni Sheila ay hindi masaya.

“Carlo,” sabi ng Biyenan niyang lalaki habang nasa reception. “Kung hindi mo sana pinautang ‘yung kaibigan mong estapador, sana sa hotel ang kasal ng anak ko ngayon. Tignan mo ‘to, ang init, ang daming lamok.”

“Pasensya na po, Tay,” yumuko si Carlo. Hiyang-hiya siya.

Habang nagsasalita ang pari para sa Blessing of the Food, biglang may narinig silang malakas na ugong ng makina.

VROOOOM!

Napalingon ang lahat ng bisita sa entrance ng garden.

Isang convoy ng limang itim na Cadillac Escalade ang pumasok. At sa gitna, may isang kumikinang na Silver Rolls-Royce Phantom.

“Sino ‘yan?” bulungan ng mga bisita. “May politiko ba tayong bisita?”

Huminto ang Rolls-Royce sa tapat mismo ng reception area. Bumaba ang mga bodyguard na naka-sunglasses at earpiece.

Binuksan ng driver ang pinto ng Rolls-Royce.

Bumaba ang isang lalaki.

Naka-suot ito ng Armani Tuxedo na halatang nagkakahalaga ng libo-libong dolyar. Naka-suot ng Patek Philippe na relo. Ang sapatos ay makintab na Italian leather.

Tinanggal ng lalaki ang kanyang sunglasses at ngumiti.

Natigilan si Carlo. Nalaglag ang kutsara na hawak niya.

“J-James?!”

Si James. Ang kaibigang naglaho. Ngayon ay mukhang Bilyonaryo na.

Naglakad si James papunta sa mesa nina Carlo at Sheila. Ang mga bisita ay napapanganga sa yaman na nakikita nila.

“Carlo, pare!” bati ni James nang malakas. “Sorry, late ako! Galing pa ako sa New York, lumipad ako agad pagbasa ko ng email mo.”

“James…” tumayo si Carlo, hindi makapaniwala. “Buhay ka… ang yaman mo na…”

“Oo pare,” ngiti ni James. “At nandito ako para tuparin ang pangako ko.”

Biglang sumingit ang Biyenan ni Carlo.

“Aba! James!” sigaw ng biyenan. “Ang kapal ng mukha mong magpakita dito matapos mong tangayin ang pera ni Carlo! Nasaan na ang $5,000?! Siguro galing sa nakaw ‘yang kotse mo ‘no?!”

Tumahimik ang paligid.

Ngumiti lang si James. Kalmado.

Sumenyas siya sa kanyang assistant. Inabutan siya ng isang Metal Briefcase.

Ipinatong ni James ang briefcase sa mesa ng bagong kasal. Binuksan niya ito.

PUNO NG BUNDLES NG DOLYARES.

Napasinghap ang lahat.

“Carlo,” seryosong sabi ni James. “Noong umalis ako, hindi ako nagparamdam kasi nahihiya ako. Sa unang dalawang taon, natutulog ako sa park sa New York. Kumakain ako ng tira-tira. Ilang beses akong nalugi. Ilang beses akong muntik sumuko.”

“Pero tuwing tinitignan ko ang $5,000 na bigay mo… naaalala ko na may isang taong naniwala sa akin noong walang-wala ako.”

Kumuha si James ng isang Cheke mula sa bulsa niya at inilapag sa ibabaw ng mga pera sa briefcase.

“Ang laman ng briefcase na ito ay $50,000 (2.5 Milyong Piso),” sabi ni James. “Pang-cash gift ko sa kasal niyo.”

“At itong cheke…” tinuro niya ang papel. “$500,000 (25 Milyong Piso). Nakapangalan sa’yo.”

Nanlaki ang mata ni Sheila at ng mga magulang niya. Kalahating bilyon?!

“Binayaran kita ng 100 times sa inutang mo,” sabi ni James. “Bakit?”

Humarap si James sa mga bisita at sa biyenan na nanghusga sa kanya.

“Dahil ang $5,000 na ‘yun… hindi lang ‘yun pera. Iyon ang naging gasolina ng pangarap ko. Ginamit ko ‘yun para buuin ang software na binili ng Google last month sa halagang $50 Million.”

“Kung hindi dahil sa $5,000 mo, Carlo… wala ako dito ngayon. Wala ang kumpanya ko. Wala ang tagumpay na ‘to. Ikaw ang Silent Partner ko sa simula pa lang.”

Napaiyak si Carlo. Niyakap niya si James nang mahigpit.

“Pare… akala ko kinalimutan mo na ako,” iyak ni Carlo.

“Hinding-hindi, pare. Ang utang na pera, nababayaran. Pero ang utang na loob at tiwala? Habambuhay ‘yan.”

Humarap si James sa biyenan ni Carlo.

“Sir,” sabi ni James. “Pasensya na kung natagalan. Pero huwag kayong mag-alala. Sagot ko na ang Honeymoon nila sa Europe. At binili ko na rin ang Dream House na gusto ni Carlo para sa anak niyo. Cash.”

Napayuko ang biyenan sa hiya. Si Sheila naman ay umiiyak sa tuwa at nagsisisi sa panghuhusga niya kay James.

Sa araw na iyon, hindi lang yaman ang ibinalik ni James. Ibinalik niya ang dignidad ng kanyang kaibigan. Napatunayan nila na ang tunay na pagkakaibigan ay parang investment—matagal man bago umani, pero kapag namunga, sobra-sobra pa sa inaasahan.