NAGPANGGAP NA BULAG ANG BILYONARYO PARA SUBUKAN ANG BAGONG ASSISTANT—GALIT NA GALIT SIYA NANG MAKITA NIYANG ISINUOT NITO ANG 50-MILLION PESOS NA KWINTAS NG KANYANG YUMAONG ASAWA, PERO NATIGILAN SIYA SA GINAWA NITO MATAPOS HUMARAP SA SALAMIN.

Si Don Gabriel ay isang bilyonaryong negosyante na nawalan ng sigla sa buhay matapos pumanaw ang kanyang pinakamamahal na asawang si Isabella tatlong taon na ang nakararaan. Dahil sa yaman niya, marami ang lumalapit para magsamantala. Maraming nagnakaw sa kanya, niloko siya, at ginamit ang kanyang kalungkutan para perahan siya.

Dahil dito, nawalan ng tiwala si Gabriel sa mga tao.

Nang kailanganin niya ng bagong Personal Assistant para mag-ayos ng kanyang mga gamit sa mansyon, naisipan niyang gawin ang isang matinding pagsubok.

Nagpanggap siyang bulag.

Nagsuot siya ng dark glasses, gumamit ng tungkod, at naglagay ng CCTV sa bawat sulok ng bahay na siya lang ang nakakaalam. Gusto niyang makita kung ano ang ginagawa ng mga tao kapag akala nila ay hindi sila nakikita ng amo nila.

Ang natanggap sa trabaho ay si Maya. Isang 25-anyos na probinsyana, simple, at tahimik.

Sa loob ng dalawang linggo, naging maayos ang trabaho ni Maya. “Sir, iinom na po kayo ng gamot,” malambing na sabi ni Maya. “Sir, inayos ko po ang unan niyo para hindi sumakit ang likod niyo.”

Mabait si Maya. Pero hindi pa rin kampante si Gabriel. “Nagpapakitang-tao lang ‘yan,” bulong niya sa sarili. “Lahat sila mabait sa simula.”

Isang hapon, isinagawa ni Gabriel ang final test.

Iniwan niyang bukas ang pinto ng Master Bedroom—ang kwarto kung saan nakatago ang mga gamit ni Isabella. Sa ibabaw ng vanity table, sadyang iniwan ni Gabriel na nakabukas ang jewelry box.

Sa loob nito ay ang pinakamahalagang alahas ni Isabella: Ang “Blue Moon Necklace”, isang kwintas na gawa sa purong diyamante at sapphire na nagkakahalaga ng mahigit 50 Milyong Piso.

Umupo si Gabriel sa isang sulok ng kwarto, nakasuot ng dark glasses, kunwari ay natutulog.

Pumasok si Maya para maglinis.

Narinig ni Gabriel ang yabag ni Maya. Huminto ito sa tapat ng vanity table.

Sa ilalim ng kanyang salamin, nakita ni Gabriel ang ginawa ni Maya. Nanlaki ang mata ng dalaga nang makita ang kumikinang na kwintas.

“Ayan na,” isip ni Gabriel. “Kukunin niya. Magnanakaw siya.”

Hinawakan ni Gabriel ang cellphone sa bulsa niya. Handa na siyang pindutin ang emergency button para tumawag ng pulis at ipahuli si Maya sa akto.

Nakita niyang dahan-dahang kinuha ni Maya ang kwintas. Tinaas niya ito sa liwanag. Manghang-mangha siya sa ganda nito.

At lalong nag-init ang ulo ni Gabriel nang makita niyang… ISINUOT ni Maya ang kwintas sa kanyang leeg.

“Ang kapal ng mukha!” sigaw ng isip ni Gabriel. “Isinuot pa talaga ang kwintas ng asawa ko! Gusto niyang angkinin ang hindi kanya!”

Tatayo na sana si Gabriel para sigawan si Maya at ipahuli ito. Handa na ang mga salitang bibitawan niya: “Huli ka! Magnanakaw!”

Pero bago siya makatayo… may ginawa si Maya na nagpatigil sa kanya.

Humarap si Maya sa malaking salamin. Pero imbes na ngumiti nang may kayabangan o mag-selfie…

Nakita ni Gabriel na tumulo ang luha ni Maya.

Hinawakan ni Maya ang pendant ng kwintas nang buong ingat. Pagkatapos, tumingin siya sa malaking portrait ni Isabella na nakasabit sa dingding.

Nagsalita si Maya. Kinausap niya ang litrato ng yumaong asawa ni Gabriel.

“Ma’am Isabella,” garalgal na boses ni Maya. “Ang ganda-ganda po ng kwintas niyo. Siguro po noong suot niyo ito, para kayong reyna. Ang swerte niyo po dahil mahal na mahal kayo ni Sir Gabriel.”

Kumuha si Maya ng isang malinis na polishing cloth mula sa bulsa ng apron niya.

Habang suot niya ang kwintas, dahan-dahan at maingat niyang pinunasan at nilinis ang bawat diyamante na medyo maalikabok na dahil matagal nang hindi nagagalaw.

“Nililinis ko po ito, Ma’am,” patuloy ni Maya habang kausap ang litrato. “Kasi po napapansin ko, kahit bulag si Sir, lagi siyang pumapasok dito at hinahawakan ang kwintas na ‘to. Gusto ko po, kapag nahawakan niya ulit ito, maramdaman niyang makinis at malinis pa rin. Para maramdaman niyang inaalagaan pa rin kayo.”

“Huwag po kayong mag-alala, Ma’am. Kahit wala na po kayo, hindi ko po pababayaan si Sir. Aalagaan ko po siya para sa inyo. Alam ko pong malungkot siya, pero pipilitin ko po siyang pasayahin.”

Pagkatapos linisin, dahan-dahang tinanggal ni Maya ang kwintas. Binalik niya ito sa kahon nang maayos na maayos. Isinara niya ang jewelry box.

Yumuko siya saglit sa harap ng litrato bilang paggalang, at akmang tatalikod na para lumabas.

Sa sandaling iyon, hindi napigilan ni Gabriel ang sarili. Tumulo ang luha niya sa ilalim ng dark glasses.

“Maya,” tawag ni Gabriel. Ang boses niya ay basag.

Nagulat si Maya. Napatalon siya sa kaba.

“S-Sir Gabriel?! Gising po pala kayo! Sorry po! Pumasok po ako para maglinis… h-hindi ko po ginalaw ang…”

Tinanggal ni Gabriel ang kanyang salamin. Iminulat niya ang kanyang mga mata at tumingin nang diretso kay Maya.

Nanlaki ang mata ni Maya. “S-Sir? Nakakakita po kayo?”

Tumayo si Gabriel at lumapit kay Maya. Wala na ang galit sa mukha niya. Pinalitan ito ng matinding hiya at pasasalamat.

“Oo, Maya,” sagot ni Gabriel. “Nakakakita ako. Nagpanggap akong bulag para hulihin kang nagnanakaw. Akala ko, katulad ka rin ng iba na pera lang ang habol.”

Napayuko si Maya, natakot. “S-Sir, sorry po kung isinuot ko. Gusto ko lang po kasing linisin nang maayos ang likod ng pendant. Huwag niyo po akong ipakulong…”

Hinawakan ni Gabriel ang balikat ni Maya.

“Hindi kita ipapakulong,” umiiyak na sabi ni Gabriel. “Sa halip, ako ang dapat humingi ng tawad sa’yo. Hinusgahan kita. Pero ipinakita mo sa akin na mali ako.”

Tumingin si Gabriel sa litrato ni Isabella.

“Narinig ko ang sinabi mo kay Isabella. Salamat. Salamat dahil inaalagaan mo ang alaala niya kahit akala mo ay walang nakakakita. Salamat dahil may malasakit ka sa nararamdaman ko.”

Dahil sa ipinakitang katapatan ni Maya, nagbago ang buhay niya.

Hindi siya nanatiling katulong. Pinag-aral siya ni Don Gabriel ng Business Management dahil nakita ng bilyonaryo ang potensyal at busilak na puso ng dalaga.

Makalipas ang ilang taon, si Maya na ang naging Executive Assistant at pinaka-pinagkakatiwalaang tao ni Don Gabriel sa kumpanya. At ang kwintas? Naka-display na ito sa museo, pero ang kislap ng kabutihan ni Maya ay mas maningning pa kaysa sa anumang diyamante.

Napatunayan ni Gabriel na minsan, kailangan mong “magbulag-bulagan” para makita mo kung sino ang tunay na tapat kapag walang nakatingin.