Sa loob ng naglalakihang mga chandelier at kumikinang na sahig ng Grand Diamond Hotel, isang masiglang pagtitipon ang nagaganap. Ang pamilya Villafuerte, na kilala sa kanilang angkan ng mga doktor, abogado, at negosyante, ay nagdaraos ng kanilang taunang grand family reunion. Ang bawat isa ay nakasuot ng kanilang pinakamagarang damit; ang mga kababaihan ay nagniningning sa kanilang mga designer gowns habang ang mga kalalakihan ay matikas sa kanilang mga pasadyang suit. Ang bango ng mamahaling pabango ay humahalo sa amoy ng masasarap na pagkain na nakahain sa mahabang mesa. Sa gitna ng tawanan at pagmamalaki ng bawat isa tungkol sa kanilang mga bagong sasakyan at bakasyon sa abroad, isang babae ang pumasok sa malaking pintuan ng ballroom na tila isang aninong naligaw sa gitna ng liwanag.

Siya si Amanda. Sa edad na animnapu, ang kanyang buhok ay medyo may mga hibla na ng pilak at ang kanyang mukha ay may mga marka ng panahon. Ngunit hindi ang kanyang edad ang nakakuha ng atensyon ng lahat, kundi ang kanyang suot. Nakasuot siya ng isang kupas na duster na kulay lila, may mga mantsa ng labada, at isang pares ng lumang tsinelas na halos manipis na ang swelas. Bitbit niya ang isang lumang bag at isang puting plastik na supot. Ang bawat hakbang niya sa makapal na carpet ay tila isang malaking insulto sa karangyaan ng paligid. Ang mga bulungan ay nagsimulang kumalat na parang apoy sa tuyong damo. Ang mga Villafuerte, na sadyang mapili sa kanilang kinakausap, ay isa-isang napatigil sa kanilang pagkain at pag-uusap.

Lumapit si Elena, ang pinsan ni Amanda na siyang organizer ng event. Si Elena ay nakasuot ng isang makinang na gintong gown at may suot na kwintas na puno ng brilyante. Ang kanyang mukha ay napuno ng pandidiri nang makita ang pinsan. “Amanda? Anong ginagawa mo rito? At bakit ganyan ang suot mo? Sinabihan kita sa text na semi-formal ang attire natin, hindi ba?” ang bulyaw ni Elena na narinig ng halos lahat ng nasa malapit. Ngumiti nang mahinhin si Amanda, bagaman bakas ang lungkot sa kanyang mga mata. “Pasensya na, Elena. Nagmadali kasi ako galing sa probinsya. Gusto ko lang makasama ang pamilya. Itong supot na ito, nagluto ako ng paborito nating adobo noong bata pa tayo, naisip ko baka gusto niyo matikman.”

Isang malakas na tawa ang bumasag sa katahimikan. Si Rico, ang pamangkin ni Amanda na isang bagong abogadong mayabang, ay lumapit habang hawak ang isang baso ng wine. “Adobo sa plastik? Tita Amanda, tingnan niyo ang paligid niyo. Mayroon kaming steak mula sa Japan at seafood mula sa Norway dito. Sa tingin niyo ba ay may kakain niyan? Baka pati mga aso sa labas ay tanggihan ‘yan.” Nasaktan si Amanda sa narinig, ngunit nanatili siyang tahimik. Sinubukan niyang lumapit sa kanyang ibang mga kamag-anak, ngunit bawat isa ay umiiwas. Ang iba ay nagkunwaring busy sa cellphone, habang ang iba naman ay hayagang tumalikod. Para silang mga taong may nakakahawang sakit na iniiwasan ang isang pulubi.

Hindi natapos doon ang kalbaryo ni Amanda. Nang magsimula ang programa, pilit siyang umupo sa isa sa mga bakanteng upuan sa likod. Ngunit mabilis na lumapit si Elena kasama ang dalawang security guard ng hotel. “Security, pakilabas ang babaeng ito. She is trespassing. Hindi siya imbitado sa ganitong level ng event,” utos ni Elena. “Elena, pinsan mo ako! Hindi ba pwedeng kahit isang oras lang ay makasama ko kayo?” pagmamakaawa ni Amanda. Ngunit matigas si Elena. “Nakakahiya ka, Amanda. Ang baho mo at sumisira ka sa image ng pamilya Villafuerte. Simula nang mamatay ang asawa mo, naging pabigat ka na lang. Siguro kaya ka andito ay para manghingi na naman ng pera, ‘no? Layas!”

Kinaladkad ng mga guard si Amanda palabas ng ballroom. Habang hinihila siya, nalaglag ang plastik na supot at kumalat ang adobo sa sahig. Pinagtawanan siya ng kanyang mga kamag-anak habang pinapanood siyang itapon sa labas ng hotel. Tanging isang batang babae, si Mia, ang apo ng isa pang pinsan, ang tumakbo palapit at nag-abot sa kanya ng isang maliit na tinapay na galing sa mesa. “Lola, kain po kayo. Huwag na po kayong umiyak,” bulong ng bata. Ngumiti si Amanda kay Mia, pinunasan ang kanyang luha, at hinawakan ang kamay ng bata. “Salamat, Mia. Ikaw lang ang may tunay na pusong Villafuerte rito. Huwag kang mag-alala, magiging maayos din ang lahat.”

Pagkalabas ni Amanda sa hotel, hindi siya sumakay ng bus o jeep. Sa halip, naglakad siya patungo sa isang itim na Mercedes-Benz na nakaparada sa gilid ng kalsada. Pagkakita sa kanya, agad na lumabas ang isang lalaking naka-suit—si Attorney Castillo, ang kanyang personal na abogado. “Ma’am Amanda, bakit po kayo umiiyak? At bakit po kayo pinalabas?” tanong ng abogado na may pag-aalala. “Tapos na ang pagsubok, Attorney. Nalaman ko na ang totoo. Ang pamilyang itinuring ko na yaman ay mga taong sumasamba lamang sa pera at panlabas na anyo. Ihanda ang mga papeles. Ayoko nang ituloy ang donasyon sa kanila.”

Sa loob ng ballroom, masaya pa ring nagdiriwang ang mga Villafuerte, hindi alam ang paparating na bagyo. Maya-maya pa, pumasok ang General Manager ng hotel kasama ang tatlong abogado. “Excuse me, everyone,” anunsyo ng manager sa mikropono. “Nais po naming ipaalam na ang Grand Diamond Hotel ay kasalukuyang nagpalit ng pamamahala. Ang bagong may-ari ay narito ngayon para bawiin ang permit ng event na ito dahil sa paglabag sa aming code of conduct tungkol sa diskriminasyon.” Nagitla si Elena. “Ano? May-ari? Sino ang may-ari? Bayad na kami rito!” sigaw niya.

Dahan-dahang pumasok si Amanda sa ballroom. Ngunit sa pagkakataong ito, wala na siyang suot na duster. Nakasuot siya ng isang napakagandang itim na terno na gawa sa seda, may suot na simpleng pearl necklace na nagkakahalaga ng milyon, at ang kanyang tindig ay puno ng awtoridad. Ang lahat ay napanganga. Ang manager ng hotel ay lumuhod pa sa harap niya. “Welcome back, Madame Chairperson,” ang bati nito. Hindi makapagsalita si Elena, Rico, at ang buong pamilya. Ang “pulubing” pinalayas nila ay ang babaeng nagpapatakbo ng isa sa pinakamalaking korporasyon sa bansa at ang mismong nagmamay-ari ng hotel na kinalalagyan nila.

Lumapit si Amanda sa stage at kinuha ang mikropono. Tinitigan niya ang bawat isa sa kanila. “Noong dumating ako rito na suot ang lumang duster, hindi ako naghahanap ng pera. Naghahanap ako ng pamilya. Gusto ko sanang ibahagi sa inyo ang limampung milyong pisong trust fund na inilaan ko para sa bawat miyembro ng pamilyang ito bilang pasasalamat sa ating pinagsamahan. Ngunit sa loob ng isang oras, ipinakita niyo sa akin na ang halaga ng tao sa inyong mga mata ay nakabase lamang sa kintab ng suot at kapal ng pitaka. Kinaladkad niyo ako na parang basura. Ngayon, ako naman ang magpapaalis sa inyo. Guards, escort them out. This hotel is now closed for the Villafuerte family.”

Sa isang iglap, ang karangyaan ng pamilya Villafuerte ay napalitan ng kahihiyan. Isa-isa silang pinalabas ng hotel sa harap ng maraming tao at media na nagsidatingan. Si Elena ay naiyak na lamang sa panghihinayang, habang si Rico ay hindi makatingin sa kahihiyan. Tanging ang batang si Mia at ang kanyang mga magulang ang pinaiwan ni Amanda. “Dahil sa kabutihan ng anak niyo, kayo lang ang mananatiling benepisyaryo ng aking yaman,” sabi ni Amanda. Natuto ang pamilya Villafuerte ng isang napakasakit na leksyon: na ang tunay na yaman ay hindi matatagpuan sa bank account, kundi sa busilak na puso na marunong rumespeto sa kapwa, anuman ang anyo nito.

Simula noon, hindi na muling nagbihis-mahirap si Amanda para subukin ang mga tao. Ngunit naging adbokasiya na niya ang pagtulong sa mga biktima ng diskriminasyon. Ang kuwentong ito ay kumalat sa buong bansa, nagsisilbing paalala na sa likod ng bawat simpleng tao ay maaaring may nakatagong ginto, at sa likod ng bawat makinang na gown ay maaaring may nakatagong dumi ng ugali. Ang tunay na reunion ay hindi sa pamamagitan ng pagkain at sayawan, kundi sa pagkakaisa ng mga pusong marunong magmahal nang walang kondisyon.