MATAPOS SIYANG MANGANAK, INABUTAN AGAD SIYA NG DIVORCE PAPERS NG BIYENAN AT KABIT DAHIL “PULUBI” DAW SIYA — PERO NAMUTLA SILA NANG BIGLANG YUMUKO ANG MAY-ARI NG OSPITAL SA HARAP NIYA

Si Sofia ay isang ulila. Wala siyang kilalang magulang. Lumaki siya sa ampunan at nagsumikap mag-aral. Nakilala niya si Derrick, isang lalaking galing sa pamilyang “nouveau riche” (bagong yaman).

Tutol na tutol ang nanay ni Derrick na si Donya Miranda kay Sofia.

“Bakit ka magpapakasal sa babaeng walang apelyido? Walang pinagaralan? Walang pera?” laging sigaw ni Miranda.

Pero pinakasalan pa rin siya ni Derrick—o iyon ang akala ni Sofia. Sa simula lang pala magaling si Derrick. Nang mabuntis si Sofia, unti-unting nanlamig ang asawa. Madalas itong wala sa bahay. Madalas itong magdahilan na busy sa negosyo.

Dumating ang araw ng panganganak ni Sofia. Isinilang niya ang isang malusog na batang lalaki sa isang pribadong ospital.

Pagod na pagod si Sofia. Hinihintay niya ang asawa niya para makita ang baby.

Bumukas ang pinto. Pumasok si Derrick. Pero hindi siya nag-iisa.

Kasama niya si Donya Miranda at isang babaeng napakaganda, balot ng alahas, at nakakapit sa braso ni Derrick—si Tiffany.

“Derrick?” mahinang tawag ni Sofia. “Nasaan ang bulaklak? Tignan mo ang anak natin.”

Hindi tumingin si Derrick sa bata.

Lumapit si Donya Miranda at ibinalibag ang isang Brown Envelope sa kama ni Sofia.

“Pirmahan mo ‘yan,” mataray na utos ng biyenan.

“Ano po ito?”

“Annulment papers at Waiver of Rights,” sagot ni Tiffany habang tumatawa. “Hihiwalayan ka na ni Derrick. At pipirma ka na wala kang habol sa yaman ng pamilya nila.”

Napatingin si Sofia kay Derrick. “Derrick? Totoo ba ‘to? Kakapanganak ko lang!”

Yumuko si Derrick, pero hinawakan siya ni Tiffany sa mukha. “Sabihin mo na, Babe.”

Huminga ng malalim si Derrick at tumingin nang malamig kay Sofia. “Sorry, Sofia. Hindi na kita mahal. Si Tiffany ang mahal ko. Siya ang anak ng Governor. Mayaman siya. May koneksyon. Ikaw? Pabigat ka lang. Wala kang maiaambag sa ambisyon ko. Ulila ka lang.”

“At ‘yang bata?” turo ni Donya Miranda sa sanggol. “Isama mo ‘yan sa paglayas mo. Ayaw namin ng dugo ng isang hampaslupa sa pamilya namin. Magkakaanak din kami ni Tiffany, ‘yung pure breed na mayaman.”

Durog na durog ang puso ni Sofia. Kakatapos lang niyang iluwal ang anak nila, pero ito ang isinalubong sa kanya. Pagtataksil. Pang-aapi.

Pinunasan ni Sofia ang luha niya. Tinitigan niya ang tatlo.

“Sigurado ba kayo dito?” tanong ni Sofia, biglang naging kalmado ang boses. “Kapag pinirmahan ko ‘to, wala nang bawian. Derrick, pinapalaya mo na ako?”

“Oo! Pirmahan mo na para makaalis na kami!” atat na sabi ni Derrick.

Kinuha ni Sofia ang ballpen. Mabilis niyang pinirmahan ang dokumento.

“Salamat,” sabi ni Sofia. “Salamat sa pagpapalaya sa akin sa impyernong pamilya na ‘to.”

“Aba’t matapang ka pa ha!” akmang sasampalin siya ni Tiffany, pero umiwas si Sofia.

“Nurse!” tawag ni Sofia sa intercom. “Gusto ko nang lumabas ngayon din.”

Kahit nanghihina, pinilit ni Sofia na mag-discharge. Bitbit ang sanggol, naglakad siya palabas ng lobby ng ospital. Nakasunod sina Derrick, Tiffany, at Donya Miranda para siguraduhing aalis talaga siya at para ipahiya siya sa maraming tao.

“Tignan niyo ‘yang babaeng ‘yan,” parinig ni Donya Miranda sa mga tao sa lobby. “Pinalayas namin kasi walang kwenta! Walang pera!”

Nagtatawanan sina Derrick at Tiffany.

Paglabas nila sa main entrance ng ospital, umuulan nang malakas.

“Paano ba ‘yan?” ngisi ni Tiffany. “Mag-grab ka na lang. Ay, wala ka palang pambayad. Maglakad ka sa ulan kasama ‘yang anak mo.”

Akmang hahakbang si Sofia sa ulan nang biglang may humintong convoy ng limang itim na Cadillac Escalade sa tapat mismo ng entrance.

Lahat ng sasakyan ay may plakang diplomatiko at may watawat ng Montenegro Corp—ang pinakamalaking conglomerate sa Asya.

Bumaba ang sampung bodyguard na naka-itim na suit at ear piece. Mabilis silang bumuo ng human barricade at nagbukas ng mga payong para hindi mabasa si Sofia.

Natulala sina Derrick. “Sino ang mga ‘yan? May VIP ba?”

Bumukas ang pinto ng pinaka-unang sasakyan. Bumaba ang isang matandang lalaki na naka-tuxedo—si Mr. Hans, ang kilalang Chief Legal Counsel ng Montenegro Family.

Naglakad si Mr. Hans palapit kay Sofia.

Sa harap ng maraming tao, sa harap nina Derrick at Donya Miranda… lumuhod si Mr. Hans sa harap ni Sofia.

“Welcome back, Lady Sofia Montenegro,” bati ni Mr. Hans nang may paggalang. “Hinihintay na po kayo ng inyong lolo, ang Chairman.”

Napasinghap ang lahat.

“M-Montenegro?” nauutal na tanong ni Donya Miranda. “Diba ‘yun ang may-ari ng ospital na ‘to? At ng kalahati ng BGC?”

Humarap si Sofia sa kanila. Inabot niya ang bata kay Mr. Hans para hawakan.

Tinanggal ni Sofia ang kanyang “maskara” ng pagiging mahina.

“Nagulat ba kayo?” tanong ni Sofia.

“S-Sofia… paano?” tanong ni Derrick, namumutla.

“Ulila ako, oo,” paliwanag ni Sofia. “Kasi na-kidnap ako noong bata ako at napunta sa ampunan. Pero last year, nahanap ako ng tunay kong pamilya—ang mga Montenegro. Sinadya kong itago sa’yo Derrick. Gusto kong malaman kung mamahalin mo ako kahit wala akong pera. Gusto kong makita kung anong klaseng tao kayo kapag wala kayong nakukuhang pakinabang sa akin.”

Lumapit si Sofia kay Tiffany.

“Anak ng Governor? Nakakatawa,” ngiti ni Sofia. “Ang Governor na tatay mo, nagmamakaawa kahapon sa Lolo ko para pondohan ang kampanya niya. At dahil sa ginawa mo ngayon… sisiguraduhin kong matatalo siya.”

Bumaling siya kay Donya Miranda.

“At ikaw, Donya. Sabi mo ayaw mo ng dugo ng hampaslupa? Well, congratulations. Dahil sa Annulment papers na pinilit niyong papirmahan sa akin kanina… tinanggalan niyo ng karapatan si Derrick sa anak ko. Ang anak ko ang nag-iisang tagapagmana ng Montenegro Empire, at ni singko, walang mapupunta sa inyo.”

“Sofia! Babe!” biglang lumuhod si Derrick, kumapit sa binti ni Sofia. “Sorry! Hindi ko sinasadya! Pinilit lang nila ako! Mahal kita! Pamilya tayo!”

Tinadyakan ni Sofia si Derrick palayo.

“Ang pamilya, hindi nang-iiwan sa ere. Ang pamilya, hindi tumitingin sa wallet. Goodbye, Derrick. Magkita na lang tayo sa korte kapag binili ko na ang kumpanya niyo at pinalayas ko kayo sa bahay niyo.”

Sumakay si Sofia sa Cadillac. Umalis ang convoy habang naiwang nakaluhod sa putikan sina Derrick, Tiffany, at Donya Miranda—basang-basa ng ulan at ng kanilang pagsisisi.

Nalaman ng buong mundo ang nangyari. Bumagsak ang negosyo nina Derrick. Si Tiffany ay itinakwil ng tatay niya. Si Donya Miranda ay na-stroke sa kunsumisyon.

Si Sofia? Namuhay siya bilang isang makapangyarihang ina, pinalaki ang anak niya nang may pagmamahal at tinuruan itong huwag na huwag susukatin ang halaga ng tao base sa pera.