INIWAN NG AMA ANG “LUPANG PUNO NG DAMO AT GUBAT” SA KANYANG BUNSO HABANG MANSYON ANG SA MGA KAPATID — PERO NAGSISI SILA NANG MAGSIMULANG MAGHUKAY ANG BUNSO AT MATUKLASAN ANG TUNAY NA YAMAN
Si Don Alejandro ay may tatlong anak.
Sina Victor (ang panganay na negosyante), Clarisse (ang pangalawa na mahilig sa luho), at si Noel (ang bunso na simple at laging nasa bukid kasama ng ama).
Bago mamatay si Don Alejandro, tinipon niya ang kanyang mga anak para sa Last Will and Testament.
“Mga anak,” sabi ng abogado habang binabasa ang sulat.
“Kay Victor, ibinibigay ko ang Commercial Building sa Makati at ang 50 Milyong Piso na cash.”
Tuwang-tuwa si Victor.
“YES! Mas lalo akong yayaman!”
“Kay Clarisse, ibinibigay ko ang Mansyon sa Forbes Park at lahat ng Alahas at Antiques.”
Tumili si Clarisse.
“Omg! I love it! Thank you, Daddy!”
Pagkatapos, tumingin ang abogado kay Noel.
“At kay Noel… ibinibigay ko ang Bundok ng Pag-asa sa probinsya.”
Sabay nagtawanan sina Victor at Clarisse.
“Bundok ng Pag-asa?!” asar ni Victor.
“‘Yan ‘yung lupang puro gubat at bato! Walang kwenta ‘yan!”
“Kawawa ka naman,” dagdag ni Clarisse.
“Parang basurahan ang iniwan sa’yo ni Daddy.”
Ngunit hindi nagalit si Noel. Tinanggap niya ang titulo.
“Salamat, Papa,” sabi niya.
“Aalagaan ko ang lupang mahalaga sa’yo.”
PAGKALIPAS NG PANAHON
Pagkatapos ng libing, nagkanya-kanya sila ng landas.
Si Victor ay nagwaldas ng pera—
nagsugal, nag-party, at nagtayo ng mga negosyong nalugi agad.
Si Clarisse naman ay ibinenta ang mansyon at inubos ang pera sa travel at luxury shopping sa Europe.
Samantala, si Noel ay pumunta sa Bundok ng Pag-asa.
Totoo ang sinabi ng mga kapatid niya—
masukal ang lupa, puno ng talahib, bato, at ugat ng puno.
Walang gustong tumulong.
“Sayang lang ang pagod diyan,” sabi ng mga trabahador.
Pero hindi sumuko si Noel.
“Ibinigay ito ni Tatay,” bulong niya habang hawak ang itak.
“May dahilan siya.”
Araw-araw, bago sumikat ang araw, naghahawan siya ng damo.
Siya ang nagbubungkal ng lupa.
Nagkakalyos ang kamay niya, nasusunog sa araw ang balat.
ANG PAGKAKATUKLAS
Pagkalipas ng anim na buwan, halos kalahati ng bundok ay nalinis na.
Isang hapon, habang binubungkal niya ang isang malaking bato—
CLANG!
Hindi tunog ng bato.
Tunog ng bakal.
Mas lalo siyang naghukay.
Natuklasan niya ang isang lihim na lagusang gawa ng tao—
tila mula pa noong panahon ng digmaan.
Pumasok siya dala ang sulo.
Sa loob, tumambad sa kanya ang daang-daang kahon na bakal
na may tanda ng kanilang pamilya.
Binuksan niya ang isa.
Halos mabulag siya sa kislap.
MGA GINTONG BARETA.
Hindi iilan—
kundi isang napakalaking kayamanan.
Ito pala ang nakatagong yaman ng kanyang lolo,
at si Don Alejandro lamang ang nakakaalam ng lokasyon.
Sa ibabaw ng isang kahon, may sulat.
ANG SULAT NG AMA
“Para sa anak kong si Noel,
Ikaw lang ang may tiyagang bungkalin ang lupa at linisin ang dumi.
Ang yaman ay hindi basta ibinibigay—pinaghihirapan ito.Pinili ng mga kapatid mo ang handa na.
Ikaw ang tumanggap ng gubat.Ang gintong ito ay para sa taong handang magpawis.
Gamitin mo sa kabutihan.”
Napaluhod si Noel at umiyak.
Ang lupang tinawag na basura
ay siya palang pinakamayamang mana.
ANG PAGBABALIK NG MGA KAPATID
Kumalat ang balita.
Naging bilyonaryo si Noel—
mas mayaman pa kaysa pinagsamang nakuha ng kanyang mga kapatid.
Dumating sina Victor at Clarisse—
wasak ang buhay, baon sa utang.
“Noel! Balato naman!” sigaw ni Victor.
“Kapatid mo kami!”
“Hindi patas!” iyak ni Clarisse.
“Dapat hati-hati!”
Hinarap sila ni Noel—kalmado ngunit matatag.
“Noong tinanggap ko ang lupa, tinawanan niyo ako,” sabi niya.
“Ngayon na pinaghirapan ko ito, gusto niyo makihati?”
Yumuko ang dalawa.
ANG ARAL
“Hindi ko kayo pababayaan,” sabi ni Noel.
“Pero hindi ko kayo bibigyan ng pera.”
Nagulat sila.
Inilabas niya ang dalawang pala at itak.
“May kalahati pa ng bundok ang hindi nalilinis.
Kung gusto niyo ng pera—magtrabaho kayo.”
Wala silang nagawa kundi tanggapin.
At mula noon,
ang dating mapangmata ay naging manggagawa sa ilalim ng araw—
habang si Noel ang namahala sa yaman
na inilaan ng ama
para sa anak na may sipag, tiyaga, at busilak na puso.
