Ako si Elena. Kahapon, ikinasal ako kay Don Miguel, ang tagapagmana ng pinakamalaking shipping lines sa bansa.

Maraming nagsasabi na “pera lang ang habol ko.” Bakit? Dahil si Miguel ay paralisado mula bewang pababa. Nakaupo siya sa wheelchair sa nakalipas na limang taon matapos ang isang car accident.

Pero mahal ko si Miguel. Siya ang tumulong sa pamilya ko nung panahong walang-wala kami, hindi gamit ang pera, kundi gamit ang talino at koneksyon niya. Minahal ko ang puso niya, hindi ang kakayahan niyang maglakad.

Gabi ng aming kasal. Nasa Presidential Suite kami ng hotel.

Pagod na pagod kami pareho. Pinaalis na namin ang mga caregiver at nurse dahil gusto naming maging pribado ang gabing ito bilang mag-asawa.

“Mahal,” sabi ni Miguel, nakatingin sa akin mula sa kanyang wheelchair. “Pasensya ka na ha? Hindi kita mabuhat papuntang kama gaya ng ibang groom. Ako pa ang perwisyo sa’yo.”

Ngumiti ako at hinalikan siya sa noo. “Ano ka ba. Asawa kita. Sa hirap at ginhawa, di ba? Ako ang magbubuhat sa’yo.”

Malakas ako. Sanay ako sa trabaho. Pero si Miguel ay malaking lalaki. Matangkad at maskulado pa rin ang katawan kahit nakaupo.

Inilapit ko ang wheelchair sa gilid ng kama.

“Okay, one, two, three…”

Niyakap ko siya sa bewang at inakbayan niya ako. Buong pwersa ko siyang inangat. Mabigat siya.

Dahan-dahan kaming humakbang (ako lang ang humahakbang, hinihila ko siya) papunta sa kama.

Pero sa kasamaang palad, sumabit ang heels ko sa carpet.

“AHH!” sigaw ko.

Nawalan ako ng balanse.

Pahules kaming bumagsak.

Dahil nasa ibabaw ko siya at mabigat siya, alam kong madudurog ako. Tatama ang likod ko sa matigas na sahig at babagsakan niya ako.

Pumikit ako, hinihintay ang sakit. Hinihintay ko ang impact.

Pero… walang sakit na dumating.

Sa isang kisap-mata, naramdaman ko ang isang malakas na pwersa.

Bago kami tumama sa sahig, UMIKOT si Miguel.

Sa halip na ako ang nasa ilalim… SIYA ang sumalo sa akin.

BLAG!

Bumagsak kami. Siya ang nasa sahig, at ako ay nakadagan sa dibdib niya. Ligtas ako. Walang galos.

Pero natigilan ako. Nanigas ang buong katawan ko.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.

Nakita ko ang posisyon namin.

Yung mga binti niya… yung mga binti na sabi niya ay paralisado at walang pakiramdam…

NAKA-PLANT ANG MGA PAA NIYA SA SAHIG AT NAKA-BEND ANG TUHOD PARA SUPORTAHAN ANG BIGAT NAMIN.

Ginamit niya ang mga binti niya para ibalanse ang pagbagsak namin at protektahan ako.

Hindi magagawa iyon ng isang paralisado.

Tumingin ako sa mukha ni Miguel.

Namumutla siya. Alam niyang nabuko na siya.

“M-Miguel…?” bulong ko, nanginginig. “Ang… ang mga paa mo…”

Dahan-dahan siyang umupo habang ako ay nakaupo sa sahig, tulala.

Tumayo si Miguel. TUMAYO SIYA NANG TUWID. Walang hirap. Walang tungkod.

Napahawak ako sa bibig ko. “Nakakalakad ka?! Nagsinungaling ka sa akin?! Sa loob ng dalawang taon nating relasyon?!”

Lumuhod si Miguel sa harap ko at hinawakan ang kamay ko.

“Elena, patawarin mo ako. Please, makinig ka.”

“Bakit?!” sigaw ko, umiiyak. “Pinagmukha mo akong tanga! Inalagaan kita! Binuhat kita! Pinagtanggol kita sa mga taong nangungutya sa’yo! Tapos kaya mo naman palang tumayo?!”

“Kailangan kong gawin ‘yun, Elena,” seryosong sagot ni Miguel. “Alam mo kung gaano karami ang kaaway ng pamilya ko. Limang taon na ang nakakaraan, hindi aksidente ang nangyari. Ambush ‘yun. Gusto nila akong patayin para makuha ang kumpanya.”

Nagpatuloy siya.

“Nagpanggap akong lumpo para isipin nilang mahina na ako. Para maging kampante sila at lumabas ang mga ahas. At isa pa…”

Tinitigan niya ako sa mata.

“Gusto kong makahanap ng babaeng mamahalin ako hindi dahil sa yaman ko o sa tikas ko. Gusto kong makahanap ng babaeng handang magbuhat sa akin kapag mahina ako. Maraming babae diyan ang gusto lang ako kapag nakatayo ako sa tuktok. Pero ikaw? Minahal mo ako nung akala mong hindi na ako makakatayo.”

Hinaplos niya ang pisngi ko.

“Kanina, nung matutumba tayo… hindi ko pwedeng hayaang masaktan ka. Kahit mabuko ako, sasaluhin kita. Mas mahalaga ang kaligtasan mo kaysa sa sikreto ko.”

Napaiyak ako. Halo-halong emosyon. Galit, gulat, at saya.

“So… magaling ka na talaga?” tanong ko.

“Oo, Mahal. At handa na akong protektahan ka, hindi lang gamit ang pera ko, kundi gamit ang lakas ko.”

Tumayo si Miguel at sa pagkakataong ito, siya ang bumuhat sa akin. Binuhat niya ako na parang bridal carry papunta sa kama.

“Simula ngayon,” bulong niya. “Wala nang lihim.”

Ang gabing iyon ay naging simula ng aming tunay na pagsasama. Nalaman ng mundo na hindi pala pilay si Don Miguel, at natakot ang kanyang mga kaaway. Pero para sa akin, ang pinakamahalagang rebelasyon ay hindi ang paglakad niya, kundi ang pagpapatunay na handa niyang isakripisyo ang lahat—pati ang kanyang master plan—para lang hindi ako masaktan.