Ako si Mang Tonio. Isang simpleng magsasaka sa probinsya. Ang mga kamay ko ay magaspang, sunog ang balat ko sa araw, at hindi ako sanay mag-ingles. Pero, nagsumikap ako buong buhay ko para mapagtapos sa medisina ang kaisa-isa kong anak na si Carla.

Ngayon ang araw ng kasal ni Carla kay Derek.

Si Derek ay galing sa isang pamilyang “old rich” daw (sabi nila). Masyado siyang maporma, laging naka-designer suit, at medyo matalas ang dila. Sa totoo lang, hindi ko gusto si Derek para sa anak ko. Masyado itong mapagmataas. Pero dahil mahal siya ni Carla, pumayag ako.

Sa reception, na ginanap sa isang napakagarang hotel, pakiramdam ko ay isa akong basahan na naligaw sa palasyo. Ang suot kong Barong Tagalog ay luma na at medyo naninilaw, habang ang mga bisita ni Derek ay nagniningning sa alahas.

Habang kumukuha ako ng pagkain sa buffet, lumapit sa akin si Derek. Akala ko ay babatiin niya ako.

Umubos siya ng wine, ngumisi, at inilapit ang bibig niya sa tenga ko.

“Tonio,” tawag niya sa akin nang walang galang. “Alam kong nakakahiya ang itsura mo dito. Sinisira mo ang aesthetic ng kasal ko.”

Tumahimik ako. Sanay na ako sa pang-iinsulto niya.

Pero hindi pa siya tapos.

“Makinig ka,” bulong ni Derek, ang boses ay puno ng lason. “Pagkatapos ng gabing ito, ayoko nang makita ang pagmumukha mo. Unless… may pakinabang ka.”

Tinitigan ko siya. “Anong ibig mong sabihin, Derek?”

Ngumiti siya nang nakakakilabot.

“Magbigay ka ng $50,000 (o humigit-kumulang 2.9 Milyong Piso) ngayong gabi. Isipin mo na lang na ‘Entrance Fee’ ‘yan para manatili ka sa buhay namin ni Carla. Kapag wala kang binigay… kalimutan mo nang may anak ka. Sisiguraduhin kong hindi mo na makikita si Carla at ang magiging apo mo. Bawal ang mahirap sa pamilya ko.”

Parang sinaksak ang puso ko. Pera? Hinihingan ako ng pera ng lalakeng ito kapalit ng karapatan kong maging ama?

“Derek, wala akong ganyang kalaking pera…” sagot ko nang mahina.

“Problema mo na ‘yan, Tanda. Magbenta ka ng lupa, o ng bato mo. Basta, give me the money, or disappear.” Tinapik niya ako sa balikat at naglakad palayo na parang walang nangyari.

Umupo ako sa isang sulok, nanginginig ang mga kamay. Nakita ko si Carla na masayang nakikipagkwentuhan. Hindi niya alam na ang asawa niya ay binebenta siya sa sarili niyang ama.

Gusto kong sumigaw. Gusto kong suntukin si Derek. Pero ayokong sirain ang araw ni Carla.

Maya-maya, tinawag na ng host ang “Father of the Bride” para magbigay ng mensahe.

Tumayo ako. Mabigat ang hakbang ko papunta sa stage. Nakatingin si Derek sa akin mula sa presidential table, ang mga mata niya ay nanlilisik, tila sinasabing: “Subukan mong magsumbong, lagot ka.”

Hinawakan ko ang mikropono. Tumingin ako sa 500 bisita.

“Magandang gabi sa inyong lahat,” panimula ko. “Alam kong marami sa inyo ang nagtataka kung bakit ang dumi ng kamay ko at luma ang barong ko. Magsasaka lang po kasi ako.”

Nakita kong umirap ang Nanay ni Derek.

“Carla, anak,” baling ko sa anak ko. “Mahal na mahal kita. Alam mong ibibigay ko ang lahat para sa’yo.”

Ngumiti si Carla at nag-flying kiss sa akin. “I love you, Tay!”

Huminga ako nang malalim. Kinuha ko ang isang makapal na brown envelope mula sa bulsa ng barong ko.

“Derek,” tawag ko sa groom. “Kanina, binulungan mo ako sa buffet area. Sabi mo sa akin… kailangan kong magbigay ng $50,000 o mawawala ako sa buhay niyo ng anak ko habambuhay. Tama ba?”

Tumahimik ang buong ballroom. Nawala ang ngiti ni Carla. Namutla si Derek at napatayo.

“H-Hoy! Lasing ka ba?!” sigaw ni Derek. “Wala akong sinabing ganyan!”

Nagpatuloy ako, kalmado pero matatag.

“Sabi mo, bawal ang mahirap sa pamilya mo. Sabi mo, kailangan kong magbayad para makita ko ang anak ko.”

Itinaas ko ang envelope.

“Kaya eto, Derek. Nandito ang sagot sa hiling mo.”

Biglang nagliwanag ang mukha ni Derek. Akala niya ay tseke ang laman. Akala niya ay natakot ako at nagbigay ng pera.

“Buti naman nagkaintindihan tayo, Tonio,” tawa ni Derek, pilit na pinapagaan ang sitwasyon. “Sabi ko sa inyo eh, generous ang biyenan ko! Akin na ‘yan!”

Lumapit si Derek para hablutin ang envelope.

Pero iniwas ko ito.

Binuksan ko ang envelope at inilabas ang laman. Hindi pera. Kundi isang Land Title (Titulo ng Lupa) at Susi ng Bahay.

“Carla,” sabi ko sa mikropono. “Ito sana ang regalo ko sa inyo. Ang titulo ng 500-hektaryang lupain sa probinsya na akala niyo ay sakahan lang, pero isa na ngayong prime commercial area. At ang susi ng mansyon sa Forbes Park na binili ko galing sa kita ng pag-export ko ng bigas at prutas sa Japan at Europe.”

Nanlaki ang mata ng lahat. Nalaglag ang panga ni Derek.

Ang “mahirap na magsasaka” ay isa palang Agri-Business Tycoon na piniling mamuhay nang simple.

“Oo, Derek,” sabi ko. “May pera ako. Higit pa sa $50,000 na hinihingi mo.”

Lalong lumapit si Derek, nagniningning ang mata sa kasakiman. “Dad! Grabe, surprise ba ‘to?! Thank you Dad! Sorry na sa nasabi ko kanina, nagbibiro lang ako!”

Sa harap ng lahat, PINUNIT ko ang titulo ng lupa at itinapon ang susi sa aquarium sa gilid ng stage.

“NO!” sigaw ni Derek.

“Ang regalong ito ay para sa anak ko at sa lalaking magmamahal sa kanya nang totoo,” mariin kong sabi. “Pero ikaw? Binebenta mo ang relasyon namin ng anak ko sa halagang $50,000? Ang tingin mo sa anak ko ay negosyo. Ang tingin mo sa akin ay bangko.”

Humarap ako kay Carla na umiiyak na sa galit at gulat.

“Carla, anak. Pinalaki kitang matalino. Ngayong alam mo na ang presyo ng pagmamahal ng asawa mo sa akin… ikaw na ang bahalang magdesisyon.”

Tumayo si Carla. Galit na galit.

“Derek!” sigaw ni Carla. “Hiningan mo ng pera si Tatay?! Tinakot mo siya?!”

“Babe, wait! Sayang ‘yung lupa! Pulutin natin ‘yung titulo!” sigaw ni Derek, na mas inaalala pa ang punit na papel kaysa sa asawa niya.

“PAKK!”

Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Derek.

“Tapos na tayo!” sigaw ni Carla. “Walang kasalang magaganap! Ipa-annul natin ito bukas na bukas din! Magsama kayo ng pera mo!”

“Pero Carla! Yung mansyon! Yung business ng Tatay mo!”

“Guards!” tawag ni Carla. “Ilbas niyo ang lalakeng ‘to! Ayoko na siyang makita!”

Hinila ng mga guard si Derek habang nagpupumiglas at sumisigaw tungkol sa nasayang na yaman.

Naiwan kami ni Carla sa stage. Niyakap niya ako nang mahigpit, umiiyak.

“Sorry, Tay…” hagulgol niya. “Sorry kung nabulag ako. Akala ko mabait siya.”

Hinaplos ko ang likod niya. “Tahan na, anak. Ang pera, kikitain ulit. Ang lupa, mapapalitan. Pero ang dignidad at pagmamahal, hindi nabibili.”

Nang gabing iyon, walang kasalang natuloy, pero naging masaya ako. Dahil nailigtas ko ang anak ko mula sa isang lalakeng walang ibang minahal kundi ang kislap ng salapi. At nalaman ni Carla na ang tatay niyang “magsasaka” ay handang gawin ang lahat—pati na ang magsiwalat ng yaman na matagal niyang tinago—para lang protektahan siya.