“AKALA KO BASURA LANG ANG LUMANG KAHON NA INIWAN NG TATAY KO — PERO NANG BUKSAN KO ITO, PARANG TINUSOK NG DAANG KARAYOM ANG PUSO KO.”
Ako si Daniel Ortega, 29 anyos.
Tatlong araw pa lang ang lumipas mula nang mailibing ko ang tatay ko.
Tahimik ang bahay.
Tahimik ang mga alaala.
Tahimik… pero mabigat.
Habang naglilinis ako ng lumang kwarto niya, may nakita akong isang kahon—
luma, kupas, may alikabok, nakatago sa ilalim ng kama.
“Basura lang siguro,” bulong ko.
ANG KAHONG HINDI KO PINANSIN NOON
Noong bata pa ako, lagi akong galit sa tatay ko.
Tahimik siya.
Hindi marunong magpakita ng emosyon.
Hindi nagsasalita kapag may problema ako.
Akala ko wala siyang pakialam.
At ngayon… patay na siya.
ANG PAGBUKAS NA NAGPABAGSAK SA AKIN
Binuksan ko ang kahon.
Sa loob—
📌 mga drawing ko noong bata pa ako
📌 mga sirang medalya sa school
📌 isang lumang sapatos na tinahi niya paulit-ulit
📌 at isang sobre
Nanginginig ang kamay ko.
ANG LIHAM NA HINDI KO INAASAHAN
Binuksan ko ang sobre.
“Anak,
Pasensya na kung tahimik akong ama.
Hindi ako magaling magsalita.
Pero araw-araw, pinagmamalaki kita.
Lahat ng hirap ko… para sa’yo.”
Hindi ko na natapos basahin.
Bumagsak ako sa sahig.
ANG KATOTOHANANG MAS MASAKIT PA SA KAMATAYAN
Sa ilalim ng liham, may mga resibo.
Hospital bills.
Extra shifts.
Loan papers.
Lahat—para sa akin.
Habang ako’y nagagalit…
siya’y tahimik na lumalaban.
ANG PAGHIHINAYANG HULI NA
Niyakap ko ang kahon.
“I’m sorry, Pa…”
“Hindi ko alam…”
Pero huli na.
EPILOGO — ANG KAHONG HINDI NA BASURA
Hindi ko itinapon ang kahon.
Inilagay ko ito sa sala.
Para araw-araw, maalala ko—
na may mga ama
na hindi marunong magsabi ng “mahal kita,”
pero buong buhay nila…
iyon ang ginagawa nila.
ARAL NG KWENTO
• Hindi lahat ng tahimik ay walang pakialam.
• Hindi lahat ng pagmamahal ay malakas magsalita.
• At minsan, ang tinatawag nating “basura”…
siya palang pinakamahalagang alaala.
