“HUWAG KANG AAKYAT SA STAGE, NAKAKAHIYA ANG SUOT MO,” BULONG NG ASAWA KO BAGO ANG AWARD NIGHT NIYA — PERO NANG TAWAGIN ANG ‘CEO’, TUMAYO AKO, HINDI PARA PUMALAKPAK, KUNDI PARA IPAKILALA SA LAHAT KUNG SINO TALAGA ANG MAY-ARI NG KOMPANYANG IYON.
Ako si Celestine. Sa tingin ng lahat, isa lang akong simpleng “housewife.” Walang trabaho, laging nasa bahay, at umaasa lang sa asawa. ‘Yan ang imaheng ipininta ng asawa kong si Markus sa loob ng limang taon.
Ngayong gabi ang 10th Anniversary Gala ng Apex Global Solutions. Ito ang kumpanyang ipinagmamalaki ni Markus. Ang sabi niya sa akin, Junior Partner na siya at ngayong gabi, ia-announce na siya na ang bagong President.
“Celestine,” sita ni Markus habang nasa loob kami ng sasakyan. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa. Suot ko ang isang simpleng itim na gown. “Diba sinabi ko sa’yo na ‘wag kang magsusuot ng ganyan? Mukha kang pupunta sa lamay. Ang daming investors at VIPs ang nandodon. Don’t embarrass me.”
Napahigpit ang hawak ko sa purse ko. “Markus, ito lang ang kasya sa akin. At saka, elegante naman ito ah?”
“Elegante? Baduy,” irap niya. “Basta, pagdating don, umupo ka lang sa Table 10. Dulong table ‘yon. ‘Wag kang lalapit sa mga Boss ko. At parang awa mo na, ‘wag kang aakyat ng stage kahit anong mangyari. Ayokong isipin nila na walang taste ang asawa ng magiging Presidente.”
Nanahimik na lang ako. Hindi niya alam, ang gown na suot ko ay isang Vintage Dior na nagkakahalaga ng kalahating milyon. Hindi niya alam dahil nasanay siya sa mga fake brands na binibili niya para sa… iba.
Pagdating namin sa Grand Ballroom ng hotel, iniwan agad ako ni Markus. “Doon ka lang sa likod,” utos niya bago siya nagmamadaling lumapit sa VIP section.
Sinunod ko siya. Umupo ako sa Table 10, kasama ang mga tech support at interns. Habang nakaupo, pinagmamasdan ko si Markus. Ang gwapo niya sa suot niyang tuxedo. Ang ngiti niya, abot hanggang tainga…
Gusto mo bang malaman kung ano ang mangyayari sa susunod?
Ay. Oo. Ito na ang simula ng pagbagsak ng mundo ni Markus.
Habang abala ang lahat sa champagne at palakpakan, tumunog ang mikropono sa gitna ng ballroom.
“Ladies and gentlemen,” ani ng host, “we now move to the most awaited part of the evening.”
Tumahimik ang buong bulwagan.
“Tonight, we honor not just leadership… but vision.”
Napansin kong bahagyang umayos ng kurbata si Markus. Kita ko ang kumpiyansa sa tindig niya—parang sigurado na siyang sa kanya iikot ang mundo mamaya.
“The Board would like to introduce,” pagpapatuloy ng host, “the true founder, majority shareholder, at CEO of Apex Global Solutions.”
Napakunot-noo si Markus.
CEO?
Hindi ba’t President ang usapan?
Tumayo ang isa sa mga Board Members—isang matandang lalaking matagal ko nang kakilala. Tumingin siya direkta sa direksyon ko.
“Ms. Celestine Reyes.”
Parang huminto ang oras.
Narinig ko ang laglagan ng kutsara. Ang bulungan. Ang paghinga ng mga tao.
Dahan-dahan akong tumayo mula sa Table 10.
Hindi para pumalakpak.
Hindi para ngumiti.
Kundi para maglakad papunta sa stage.
Narinig ko ang boses ni Markus—mahina, nanginginig:
“C-Celestine? Anong ginagawa mo?”
Hindi ko siya sinagot.
Habang papalapit ako sa entablado, nakita ko kung paano namutla ang mukha niya. Paano unti-unting napalitan ng takot ang yabang.
Inabot sa akin ang mikropono.
Ngumiti ako—mahina, pero malinaw.
“Good evening,” sabi ko.
“Ako ang nagtatag ng Apex Global Solutions.”
“At bago pa man naging ‘Junior Partner’ ang asawa ko… ako na ang nagmamay-ari ng 72% ng kumpanyang ito.”
Tahimik.
Sobrang tahimik.
Pagkatapos—sumabog ang bulwagan.
At si Markus?
Nakatayo lang siya roon, parang estatwang binuhusan ng malamig na katotohanan.
Gusto mo bang ituloy ko kung paano ko ibinunyag ang lahat ng lihim niya sa harap ng investors
o kung paano siya literal na tinanggal sa kumpanya sa gabing iyon?
