PINAGTAWANAN NILA AKO DAHIL NAGPAKASAL AKO SA ISANG “TAONG GRASA” — PERO NANG HAWAKAN NIYA ANG MIKROPONO AT MAGSALITA, NATAHIMIK ANG BUONG SIMBAHAN AT NAG-IYAKAN ANG LAHAT

Si Lara ay isang volunteer teacher na kilala sa kanyang busilak na puso. Habang ang ibang babae ay nangangarap ng mapapangasawang gwapo at mayaman, iba ang pinili ni Lara.

Ang pinili niya ay si Miguel.

Si Miguel ay kilala sa kanilang lugar bilang isang “Taong Grasa.” Nakatira siya sa ilalim ng tulay, madungis, mahaba ang balbas, at laging nakayuko. Walang pumapansin sa kanya, maliban kay Lara. Araw-araw, dinadalhan siya ni Lara ng pagkain at kinakausap, kahit hindi siya sumasagot.

Nakita ni Lara ang kabutihan ni Miguel noong minsang iligtas siya nito mula sa mga holdaper. Doon nalaman ni Lara na matino si Miguel, sadyang nawalan lang ito ng pag-asa sa buhay. Inalagaan niya ito, pinaliguan, at tinulungang bumangon.

Nang magdesisyon silang magpakasal, nagalit ang buong angkan ni Lara.

“Nababaliw ka na ba?!” sigaw ng Tita Viring niya. “Pulubi ‘yan! Walang pinag-aralan! Siguradong amoy basura pa rin ‘yan kahit bihisan mo ng tuxedo! Nakakahiya ka! Sinisira mo ang pangalan ng pamilya natin!”

Pero matigas si Lara. Itinuloy niya ang kasal.

ARAW NG KASAL.

Puno ang simbahan ng mga kamag-anak at kaibigan ni Lara. Pero hindi sila masaya. Lahat sila ay nakasimangot, nagbubulungan, at palihim na tumatawa.

Nakatayo si Miguel sa altar. Naka-tuxedo siya at naahit na ang balbas, pero bakas pa rin sa mukha niya ang hirap. May mga pilat siya sa pisngi at ang mga kamay niya ay magaspang. Nakayuko lang siya, hindi makatingin sa mga tao.

“Tignan mo,” bulong ng pinsan ni Lara sa likod. “Mukha pa ring kriminal. Pustahan tayo, hindi ‘yan marunong magbasa. Baka umungol lang ‘yan mamaya.”

“Oo nga,” tawa ng isa pa. “Sayang si Lara. Pinulot lang sa kalsada ang asawa.”

Rinig na rinig ni Lara ang mga tawanan habang naglalakad siya sa aisle. Masakit para sa kanya, pero mas masakit para kay Miguel.

Nagsimula ang seremonya. Dumating ang oras ng Vows.

Inabot ng pari ang mikropono kay Miguel.

Tumahimik ang lahat, pero hinihintay nilang magkamali si Miguel. Hinihintay nilang mautal siya. Hinihintay nilang mapahiya si Lara sa pagpili sa isang “walang pinag-aralan.”

Huminga nang malalim si Miguel. Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang ulo. Tumingin siya kay Lara.

Nang magsalita siya, nagulat ang lahat.

Ang boses niya ay hindi garalgal o mahina. Ito ay malalim, buo, at puno ng awtoridad at elegansya. Nagsalita siya sa isang tuwid at napakalinis na Ingles.

“Lara, my love,” panimula ni Miguel. Ang tono niya ay parang sa isang taong sanay na sanay magsalita sa harap ng maraming tao.

Napasinghap ang mga bisita. “Ha? Nag-i-English? Ang ganda ng boses!”

“Alam ko na marami sa mga tao dito ang nagtataka kung bakit mo pinakasalan ang isang tulad ko,” patuloy ni Miguel, habang lumilingon sa mga bisitang nanglait sa kanya. “Tingin nila sa akin ay basura. Tingin nila sa akin ay walang kwenta.”

Biglang tumayo si Miguel nang tuwid. Ang kanyang postura ay nagbago—mula sa pagiging yuko, naging matikas siya na parang isang sundalo o lider.

“Pero hindi niyo alam kung sino ako bago ako napunta sa kalsada,” sabi ni Miguel.

“Limang taon na ang nakakaraan… ang pangalan ko ay Dr. Miguel Montefalco.”

Nalaglag ang panga ng Tita Viring. May isang doktor sa audience na napatayo sa gulat.

“Montefalco?! Ang sikat na Neurosurgeon na biglang nawala?!” bulong ng doktor.

“Oo,” sagot ni Miguel, narinig ang bulungan. “Ako ang Chief of Surgery sa pinakamalaking ospital sa Asya noon. Nasa akin na ang lahat—pera, kasikatan, respeto. Kayang-kaya kong bumuhay ng tao.”

Nagsimulang manginig ang boses ni Miguel.

“Pero isang gabi… nasunog ang bahay namin. Nasa loob ang asawa ko at ang dalawa kong anak.”

Nagsimulang umiyak ang mga tao sa simbahan.

“Bilang doktor, araw-araw akong nagliligtas ng buhay ng ibang tao. Pero noong gabing iyon… ang sarili kong pamilya, hindi ko nailigtas. Wala akong nagawa kundi panoorin silang mawala.”

“Namatay ako noong gabing iyon,” luha ni Miguel. “Tinalikuran ko ang yaman ko. Tinalikuran ko ang titulo ko. Nagpalaboy-laboy ako sa kalsada para parusahan ang sarili ko. Gusto kong mamatay sa gutom at lungkot dahil hindi ko deserve mabuhay.”

Tumingin siya kay Lara nang puno ng pagmamahal.

“Pero dumating ka, Lara. Hindi mo tinignan ang dumi sa mukha ko. Hindi mo tinanong kung sino ako dati o kung magkano ang pera ko. Binigyan mo ako ng tinapay noong gutom ako. Binigyan mo ako ng ngiti noong gusto ko nang sumuko. Ikaw ang nagturo sa akin na kahit gaano kadilim ang mundo, may liwanag pa rin.”

Lumuhod si Miguel at hinawakan ang kamay ni Lara.

“Kaya sa harap ng Diyos at ng mga taong nanghusga sa akin… ipinapangako ko, Lara… ang buhay na iniligtas mo, ay iaalay ko sa’yo araw-araw. Hindi bilang isang pulubi, at hindi rin bilang isang doktor. Kundi bilang isang lalaking buo ulit dahil sa pagmamahal mo.”

Walang nakakapagsalita sa buong simbahan.

Ang Tita Viring na nanglait kanina ay humahagulgol na ng iyak sa hiya at pagsisisi. Ang mga pinsan na tumatawa ay nakayuko, hindi makatingin kay Miguel.

Ang akala nilang “basura” ay isang taong may mas malalim na pinagdaraanan at mas mataas na narating kaysa sa kanilang lahat. Isang bayani na nasugatan, pero naghilom dahil sa pag-ibig.

Ang pari ay nagpupunas ng luha bago magsalita.

“I… I now pronounce you, husband and wife.”

Nagpalakpakan ang buong simbahan. Isang masigabong Standing Ovation. Hindi dahil nalaman nilang doktor siya dati, kundi dahil naramdaman nila ang bigat ng tunay na pag-ibig na walang hinihinging kapalit.

Pagkatapos ng kasal, maraming ospital ang nag-alok kay Dr. Miguel na bumalik sa serbisyo. Tinanggap niya ito, pero sa isang kondisyon: Maglilingkod siya sa mga mahihirap na walang pambayad, kasama si Lara.

Napatunayan ng lahat sa araw na iyon: Huwag na huwag mong huhusgahan ang libro base sa pabalat nito. Dahil ang taong inaapakan mo ngayon, baka siya pala ang may pinakamagandang kwento na magpapabago sa buhay mo.