SA GITNA NG KASAL, INANUNSYO NG BIYENAN KO NA ANG REGALO NIYANG CONDO AY “PARA LANG SA ANAK NIYA” UPANG WALA AKONG MAKUHA KUNG MAGHIWALAY KAMI—PERO NAMUTLA SIYA NANG I-REVEAL KO KUNG SINO ANG TUNAY NA MAY-ARI NG BUONG BUILDING.

Gabi ng kasal namin ni Jason. Isa itong marangyang selebrasyon sa ballroom ng Shangri-La. Masaya sana ang lahat, pero ramdam ko ang bigat ng tingin ng biyenan ko, si Doña Margarita.

Mula noong una kaming magkakilala, ayaw na sa akin ni Doña Margarita. Ang tingin niya sa akin ay “gold digger.” Isa lang kasi akong freelance architect noon, habang ang pamilya nila ay kilala sa negosyo ng pag-aangkat ng sasakyan. Hindi niya alam na sa likod ng pagiging simple ko, may itinatago akong sariling tagumpay.

Nasa kalagitnaan na ng programa. Oras na ng bigayan ng regalo.

Umakyat si Doña Margarita sa stage. Suot ang kanyang kumikinang na gown at mabibigat na alahas, kinuha niya ang mikropono.

“Good evening everyone,” bati niya nang may pekeng ngiti. “Para sa aking anak na si Jason, may espesyal akong regalo.”

Naglabas siya ng isang malaking susi (ceremonial key) at isang brown envelope.

“Jason, ito ang susi ng isang brand new, 2-bedroom unit sa Skyline Prime Towers, ang pinakamahal na condo sa lungsod!”

Nagpalakpakan ang mga bisita. “Wow! Ang yaman talaga ni Doña Margarita!”

Pero hindi pa siya tapos. Tumingin siya sa akin nang matalim. Tumahimik ang buong ballroom nang magsalita siya ulit.

“Pero gusto kong linawin ang isang bagay,” sabi niya nang malakas. “Ang titulong ito ay nakapangalan LAMANG kay Jason. May pinirmahan kaming legal document na nagsasabing ‘Exclusive Property’ niya ito.”

Naguluhan ang mga tao. Bakit kailangang i-emphasize ‘yun sa kasal?

Nagpatuloy si Doña Margarita, nakangisi sa akin.

“Ginawa ko ito para protektahan ang investment ng pamilya namin. Just in case… maghiwalay kayo, o may magbago ang isip… Sisiguraduhin kong walang makukuhang kahit singkong duling ang asawa mo, Liza. This apartment is for my son ONLY. Ayokong may makinabang na iba sa pinaghirapan namin.”

Katahimikan. Sobrang tahimik.

Hiyang-hiya si Jason. “Ma! Ano ba ‘yan! Nakakahiya kay Liza!” bulong niya, pilit na inaagaw ang mic.

“No, Jason! Kailangan nilang malaman ang lugar nila!” giit ng biyenan ko.

Gusto kong umiyak sa hiya. Ang tingin ng lahat sa akin ay “mukhang pera” na kailangang bakuran. Para akong sinampal sa harap ng 300 bisita.

Pero huminga ako nang malalim. Tumingin ako kay Jason na hawak ang kamay ko nang mahigpit. Alam kong mahal ako ng asawa ko. At alam kong oras na para itama ang maling akala ni Doña Margarita.

Tumayo ako. Kalmado. Kinuha ko ang mikropono mula sa host.

“Thank you, Mommy Margarita,” bati ko nang nakangiti. Hindi ako nagpakita ng galit.

“Napakaganda po ng regalo niyo. Skyline Prime Towers? Maganda po ang location na ‘yan. High-end. Maganda ang security.”

Tinaasan ako ng kilay ni Doña Margarita. “Of course! Mahal ‘yan! Hindi mo kayang bilhin ‘yan!”

Ngumiti ako nang mas matamis.

“Actually, Mommy… may regalo rin po ako kay Jason.”

Seninyasan ko ang aking assistant na umakyat sa stage. Iniabot niya sa akin ang isang Blue Velvet Folder.

Binuksan ko ito at ipinakita sa lahat.

“Jason, Mahal,” sabi ko sa asawa ko. “Matagal ko nang tinatago sa’yo ito dahil gusto kong i-surprise ka sa kasal natin. Alam mo na architect ako, di ba? Pero hindi mo alam kung ano ang mga proyekto ko.”

Humarap ako kay Doña Margarita.

“Mommy, ang unit na binili niyo para kay Jason ay Unit 10-B, tama po ba? Nasa 10th floor. Two bedrooms.”

“Oo! Bakit?!” mataray na sagot niya.

“Well,” sabi ko. “Kaya ko po alam na maganda ang Skyline Prime Towers… ay dahil AKO PO ANG MAY-ARI NG KUMPANYANG NAGPATAYO NITO. Ang Liza Builders & Development Corp.”

Napasinghap ang buong ballroom. Nalaglag ang panga ni Doña Margarita.

“A-Ano?!”

Nagpatuloy ako.

“Yes po. Ako po ang head developer at owner ng building na ‘yan. At itong hawak ko…” itinaas ko ang Blue Folder.

“Ito ang Deed of Donation at Titulo para sa PENTHOUSE UNIT ng Skyline Prime Towers. Ang buong 40th floor. Binibigay ko ito kay Jason at sa akin, bilang Conjugal Property. Dahil sa kasal na ito, naniniwala ako sa ‘share’, hindi sa damot.”

Namutla si Doña Margarita. Ang iniregalo niyang maliit na unit ay walang-wala kumpara sa Penthouse na pag-aari ko.

Pero hindi pa ako tapos. May isa pa akong “pasabog.”

“At isa pa po, Mommy,” dagdag ko, kunwaring nag-aalala. “Kaya ko rin po nalaman na Unit 10-B ang kinuha niyo… kasi tumawag sa akin ang Accounting Department ko kaninang umaga.”

Tinignan ko siya sa mata.

“Tumalbog po kasi ang tseke na binayad niyo para sa downpayment. Insufficient funds daw po.”

Nagbulungan at nagtawanan nang mahina ang mga bisita. “Hala! Tumalbog ang tseke! Nakakahiya!”

Pulang-pula na ang mukha ni Doña Margarita. Gusto na niyang lamunin ng lupa. Nagmamayabang siya na “kanya lang” ang unit, pero hindi pa pala bayad ito at wala pondo ang tseke niya!

“Pero huwag po kayong mag-alala,” sabi ko nang malumanay. “Dahil pamilya na tayo, at dahil mahal ko si Jason… I-waive ko na po ang bayad. Libre na po ang Unit 10-B. Pwede niyo po ‘yung tirhan kapag bumisita kayo sa amin sa Penthouse.”

Lumapit ako kay Doña Margarita at hinalikan siya sa pisngi.

“Welcome to the family, Mommy. Sa susunod po, huwag niyo nang pro-problemahin ang pera. Sagot ko na kayo.”

Bumaba ako ng stage habang nagpapalakpakan nang malakas ang lahat ng tao. Si Jason ay tuwang-tuwa at niyakap ako nang mahigpit.

“Grabe ka, Mahal! Ikaw pala ang may-ari ng building?!” tawa ni Jason.

“Surprise,” kindat ko.

Si Doña Margarita? Umupo siya sa sulok, tahimik, at hindi na muling nagsalita ng masama tungkol sa akin. Nalaman niya sa pinakamasakit na paraan na ang babaeng minaliit niya ay siya palang may hawak ng bubong sa kanyang ulo.