TINAWAG NG MAYABANG NA HUSBAND ANG ASAWA NIYA NA “WALANG KWENTA” AT “PALAMUNIN” SA LOOB NG KORTE—PERO NANG ILABAS NG BABAE ANG DOKUMENTO NG KANYANG BILLION-DOLLAR INHERITANCE, HALOS LUMUHOD ANG LALAKI SA PAGSISISI.

Sa loob ng Regional Trial Court, ramdam ang bigat ng tensyon. Ito ang huling pagdinig para sa annulment case nina Marco at Elara.

Si Marco ay isang CEO ng isang lumalagong Tech Company. Nakasuot siya ng Italian suit, makintab ang sapatos, at nakaupo nang may pagmamayabang kasama ang kanyang mahal na abogado. Sa tabi niya, nakaupo sa audience area ang kanyang kabit na si Stella, na ngumingisi at naghihintay na magdiwang.

Sa kabilang banda, si Elara ay nakaupo nang tahimik. Nakasuot lang siya ng simpleng puting blusa at itim na slacks. Walang alahas, walang make-up. Sa paningin ni Marco, mukha itong kaawa-awa.

Tumayo si Marco para magsalita sa harap ng Hukom (Judge).

“Your Honor,” panimula ni Marco nang may halong pangungutya. “Bakit ako magbibigay ng alimony o hati sa yaman ko kay Elara? Wala naman siyang ambag sa tagumpay ko! Sa loob ng limang taon, nasa bahay lang siya. Walang trabaho. Walang pera. Ako ang nagpakain sa kanya. Ako ang bumili ng damit niya.”

Tumingin si Marco kay Elara at dinuro ito.

“Ang totoo niyan, Your Honor, wala siyang kwenta. She is worthless. Isa lang siyang palamunin na maswerte dahil pinakasalan ko siya noon. Ngayon, gusto niyang makakuha ng pera mula sa kumpanya ko? Hah! Kapal ng mukha.”

Nagtawanan nang mahina si Stella at ang abogado ni Marco.

Ang Hukom ay tumingin kay Elara.

“Mrs. Elara,” sabi ng Hukom. “May gusto ka bang sabihin? Ito na ang pagkakataon mo para ipagtanggol ang sarili mo at humingi ng karampatang suporta.”

Dahan-dahang tumayo si Elara. Kalmado ang mukha niya. Hindi siya umiyak, hindi siya nagalit. Sa halip, may kakaibang kinang sa kanyang mga mata—isang kinang ng awa para kay Marco.

“Your Honor,” malumanay na sabi ni Elara. “Hindi ko po kailangan ng pera ni Marco. Kahit piso, wala akong hinihingi.”

Nagulat si Marco. “Oh, tignan mo Your Honor! Alam niyang talo na siya kaya nagpapa-hero na lang! Wala ka kasing pambayad sa lawyer, di ba?”

Ngumiti si Elara. Isang ngiti na nagpatindig ng balahibo ni Marco.

“Marco,” sabi ni Elara. “Ang akala mo ba talaga, naging CEO ka dahil magaling ka?”

“Anong ibig mong sabihin?” kunot-noong tanong ni Marco.

Sumenyas si Elara sa pintuan ng korte.

Bumukas ang pinto. Pumasok ang isang matandang lalaki na may dalang makapal na briefcase. Nakasuot ito ng uniporme ng Bank of Switzerland.

Nagbulungan ang mga tao. Bakit may taga-Swiss Bank dito?

Lumapit ang lalaki kay Elara at iniabot ang isang Blue Folder.

“Madam Elara,” bati ng lalaki nang may matinding respeto. “Narito na po ang Statement of Assets na hiningi niyo mula sa Trust Fund ng Lolo niyo.”

Kinuha ni Elara ang folder at hinarap ang Hukom.

“Your Honor, Marco, at sa lahat ng nandito,” sabi ni Elara. “Ang hindi alam ng asawa ko… Ako ay ang nag-iisang apo at tagapagmana ni Don Fernando Villa-Real, ang business tycoon na nagmamay-ari ng pinakamalalaking lupain at minahan sa Asya.”

Napa-gasp ang buong korte. Villa-Real? Ang pamilyang iyon ay royalty sa mundo ng negosyo!

“Pero…” nauutal na sabi ni Marco. “Pero mahirap ka lang! Nakita ko ang bahay niyo sa probinsya!”

“Sinubukan kita, Marco,” paliwanag ni Elara. “Gusto ni Lolo na mamuhay ako nang simple para makahanap ako ng lalaking mamahalin ako hindi dahil sa pera ko. Akala ko ikaw ‘yun. Pero mali ako.”

Binuksan ni Elara ang folder at naglabas ng dokumento.

“Sabi mo, Marco, ikaw ang nagtaguyod sa kumpanya mo? Mali.”

Itinaas ni Elara ang papel.

“Naalala mo noong nagsisimula ka pa lang at walang gustong mag-invest sa’yo? Tapos biglang may dumating na ‘Angel Investor’ na naglagay ng 50 Milyong Piso para makapagsimula ka?”

Tumango si Marco, namumutla. “Y-Yung Sunrise Ventures…”

“Ako ang may-ari ng Sunrise Ventures, Marco,” sagot ni Elara. “Ginamit ko ang mana ko para tulungan kang tuparin ang pangarap mo nang hindi mo nalalaman, para hindi masaktan ang ego mo.”

Parang binagsakan ng langit si Marco. Ang kumpanyang ipinagmamayabang niya… ay galing sa pera ng asawang tinawag niyang “walang kwenta.”

“At dahil tinawag mo akong walang kwenta sa harap ng batas,” patuloy ni Elara, ang boses ay naging matalim. “Pinirmahan ko na kaninang umaga ang ‘Withdrawal of Assets’. Binabawi ko na ang lahat ng investments ko sa kumpanya mo.”

“H-Huwag!” sigaw ni Marco. “Elara! Malulugi kami! Mawawala lahat!”

“Wala akong pakialam,” sagot ni Elara. “You said I was worthless. So, tinatanggal ko ang ‘worthless’ kong pera sa buhay mo. Good luck sa pagiging CEO ng isang kumpanyang bangkarote.”

Lumapit si Marco kay Elara. Nawala ang yabang. Nawala ang poise. Lumuhod siya sa sahig ng korte at kumapit sa slacks ni Elara.

“Honey! Babe! Sorry na!” iyak ni Marco. “Hindi ko sinasadya ‘yung mga sinabi ko! Stress lang ako! Mahal pa kita! Punitin natin ang annulment papers! Magsimula tayo ulit! Please, wag mong bawiin ang pondo!”

Nakatingin si Stella sa gilid, gulat na gulat. Tumayo si Elara at tinignan ang babae.

“Stella,” sabi ni Elara. “Sayo na siya. Bagay kayo. Isang lalakeng walang utang na loob at isang babaeng mahilig sa tira-tira.”

Tinadyakan ni Elara ang kamay ni Marco palayo.

“Tapos na tayo, Marco. Nakuha ko na ang gusto ko—ang kalayaan ko mula sa isang lalakeng hindi marunong tumingin sa halaga ng tao.”

Humarap si Elara sa Hukom.

“Your Honor, I am waiving my right to any alimony. I don’t need his coins. I have my own empire.”

Nag-kibit balikat ang Hukom at kinatigan ang annulment.

Naglakad palabas ng korte si Elara nang taas-noo, kasunod ang kanyang mga bodyguard at bankers. Naiwan si Marco sa sahig—umiiyak, sira ang kumpanya, at alam niyang ang tinawag niyang “walang kwenta” ang siya palang pinakamahalagang tao na pinakawalan niya.