NAGTAGO ANG BILYONARYO SA LOOB NG CLOSET UPANG MAKITA KUNG PAANO ALAGAAN NG KANYANG NOBYA ANG INA NIYANG MAY SAKIT—PERO NAPALUHOD SIYA SA IYAK NANG MAKITA ANG KABUTIHANG GINAWA NG ISANG HAMAK NA TAGALINIS NA KANYANG INIGNORA NOON.

Si Sir Adrian ay ang CEO ng Vanguard Empire, isang bilyonaryong negosyante na tinitingala ng lahat. Sa kabila ng kanyang yaman, ang pinakamahalaga sa kanya ay ang kanyang ina na si Doña Cecilia. Matanda na si Doña Cecilia at kasalukuyang naka-wheelchair dahil sa sakit na arthritis at dementia. Minsan, nakakalimot ito at nagiging parang bata.

Malapit nang pakasalan ni Adrian ang kanyang girlfriend na si Vanessa, isang sikat na socialite. Maganda si Vanessa, laging mabango, at sa harap ni Adrian, napakalambing nito kay Doña Cecilia.

“Hello po, Tita! I brought you fruits! Mahal na mahal ko po kayo!” lagi niyang bati kapag nakatingin si Adrian.

Pero may kutob si Adrian. Napapansin niyang tuwing iniiwan niya si Vanessa at ang kanyang ina, laging balisa ang matanda pagbalik niya. Laging takot ang tingin ni Doña Cecilia kay Vanessa.

Upang malaman ang totoo bago siya mag-propose ng kasal, gumawa ng plano si Adrian.

Isang araw, nagpaalam siya kay Vanessa.

“Honey, kailangan kong lumipad pa-Japan ngayon din para sa emergency meeting. Mawawala ako ng dalawang araw,” sabi ni Adrian habang bitbit ang maleta. “Wala ang private nurse ni Mommy ngayon dahil day-off. Pwede bang ikaw muna ang mag-alaga sa kanya ngayong lunch time? Dadating naman ang reliever nurse mamayang hapon.”

“Of course, Honey!” sagot ni Vanessa nang may matamis na ngiti. “Don’t worry, ako ang bahala kay Tita. I will treat her like a queen. Ingat ka sa flight mo!”

Umalis si Adrian. Sumakay siya ng kotse palabas ng gate. Pero hindi alam ni Vanessa, umikot lang ang sasakyan sa likod ng mansyon. Pumasok ulit si Adrian sa secret door na konektado sa kanyang kwarto at nagtago sa loob ng walk-in closet na may maliit na siwang kung saan kitang-kita niya ang sala at ang kinaroroonan ng kanyang ina.

Nagsimula ang pagsubok.

Pagkaalis na pagkaalis ng kotse ni Adrian, biglang nagbago ang anyo ni Vanessa. Nawala ang ngiti. Padabog siyang umupo sa sofa at inilabas ang kanyang cellphone.

“Ugh! Nakakainis!” sigaw ni Vanessa sa kausap niya sa telepono. “Oo girl! Iniwan ako ni Adrian dito para mag-alaga ng ulyanin niyang nanay! Kainis! Sayang ang outfit ko, amoy gamot dito sa bahay!”

Habang nagdadaldal si Vanessa, nagsalita si Doña Cecilia.

“Iha… nauuhaw ako… tubig…” mahinang pakiusap ng matanda.

Tinignan lang siya ni Vanessa nang masama.

“Tumigil ka nga diyan, Tanda! Kakainom mo lang kanina, di ba? Ihi ka nang ihi, ang baho na ng diaper mo! Magtiis ka diyan!” bulyaw ni Vanessa.

Nanlaki ang mata ni Adrian sa loob ng closet. Gusto niyang lumabas at sugurin si Vanessa, pero pinigilan niya ang sarili. Gusto niyang makita kung hanggang saan ang kasamaan ng ugali nito.

Sa sobrang uhaw at panginginig ng kamay, sinubukan ni Doña Cecilia na abutin ang pitsel ng tubig sa mesa.

BLAG!

Bumagsak ang pitsel. Nabasag ito at kumalat ang tubig sa mamahaling carpet.

Tumayo si Vanessa, galit na galit.

“BOBO!” sigaw ni Vanessa. “Tignan mo ang ginawa mo! Ang kalat! Alam mo ba kung magkano ang carpet na ‘yan?! Wala ka talagang silbi! Sana mawala ka na lang para maibenta na ni Adrian ang bahay na ‘to at mag-travel kami sa Europe!”

Akmang duduruin ni Vanessa ang noo ng matanda nang biglang pumasok ang isang tagalinis.

Si Manang Sol, isang 55-anyos na cleaner na taga-hugas lang ng banyo at taga-walis ng bakuran. Payat siya, luma ang uniporme, at madalas ay hindi pinapansin ni Adrian dahil sa sobrang busy nito.

Dali-daling lumapit si Manang Sol nang makita ang basag na baso at ang nanginginig na si Doña Cecilia.

“Anong ginagawa mo dito, hampaslupa?!” sigaw ni Vanessa kay Manang Sol. “Linisin mo ‘yang kalat ng matandang ‘yan! Ang tatanga niyo, pareho kayong perwisyo!”

Hindi sumagot si Manang Sol. Pero imbes na unahin ang pagpulot ng bubog sa sahig…

Lumapit siya kay Doña Cecilia.

Hindi niya nilinis ang sahig. Niyakap niya ang matanda.

Inilabas ni Manang Sol ang kanyang sariling panyo (na luma pero malinis) at pinunasan ang mga luha at pawis ni Doña Cecilia.

“Huwag po kayong matakot, Señora,” malambing na bulong ni Manang Sol. “Nandito po ako. Hindi ko po hahayaang saktan kayo.”

“Hoy! Bingi ka ba?!” sigaw ni Vanessa. “Sabi ko linisin mo ang sahig! Bakit ‘yang ulyanin ang inaasikaso mo?!”

Humarap si Manang Sol kay Vanessa. Sa unang pagkakataon, nakita ni Adrian na may tapang ang mata ng kanyang tagalinis.

“Ma’am Vanessa,” magalang pero matatag na sagot ni Manang Sol. “Ang sahig po, mapapalitan. Ang carpet, nabibili. Pero ang tao po… ang nanay po ni Sir Adrian… hindi po ‘yan bagay na pwede niyong sigaw-sigawan lang. Mas importante po ang pakiramdam niya kaysa sa bubog sa sahig.”

“Aba’t sumasagot ka pa!” Akmang sasampalin ni Vanessa si Manang Sol.

Napapikit si Manang Sol at yumakap kay Doña Cecilia para protektahan ito.

Inilabas ni Manang Sol ang kanyang baon—isang simpleng tinapay at bote ng tubig na galing sa sarili niyang bag.

“Señora, uminom po kayo,” sabi ni Manang Sol, dahan-dahang pinapainom ang amo. “Pasensya na po, ito lang ang baon ko, pero malinis po ito. Kumain na rin po kayo.”

Ang tagalinis na may maliit na sweldo, ibinigay ang sarili niyang pagkain sa bilyonaryong matanda na pinagkaitan ng tubig ng future daughter-in-law nito.

Hindi na kinaya ni Adrian. Tumulo ang luha niya. Binuksan niya ang pinto ng closet nang padabog.

“VANESSA!”

Gulat na gulat si Vanessa at Manang Sol.

Namutla si Vanessa na parang nakakita ng multo.

“A-Adrian?! Babe?!” nauutal na sabi ni Vanessa. “Akala ko… akala ko nasa Japan ka? Bakit… bakit nandiyan ka?”

Naglakad si Adrian palapit. Ang mukha niya ay puno ng galit habang nakatingin kay Vanessa, at puno ng pasasalamat habang nakatingin kay Manang Sol.

“Hindi ako umalis, Vanessa,” sabi ni Adrian nang mariin. “Nandito lang ako. Narinig ko lahat. Narinig ko kung paano mo tawaging ‘bobo’ at ‘walang silbi’ ang Nanay ko. Narinig ko na hinihintay mo na lang siyang mawala para makuha mo ang pera ko.”

“Babe, let me explain! Stress lang ako! Tinuturuan ko lang siya ng disiplina!” palusot ni Vanessa, pilit na humahawak sa braso ni Adrian.

Hinawi ni Adrian ang kamay ni Vanessa.

“Disiplina? Ang tawag diyan, kawalan ng puso. Muntik ko nang ibigay ang buhay ko sa’yo. Mabuti na lang… mabuti na lang nakita ko ang totoo mong kulay.”

Humarap si Adrian kay Manang Sol na nakayuko at takot na baka mawalan ng trabaho dahil sumagot siya sa “future wife” ng boss.

Lumapit si Adrian kay Manang Sol… at humawak sa kamay nito.

“Manang Sol…” sabi ni Adrian.

“S-Sir, sorry po…” nanginginig na sabi ni Manang Sol. “Huwag niyo po akong tanggalin sa trabaho. Pinrotektahan ko lang po si Señora…”

“Hindi kita tatanggalin,” umiiyak na sabi ni Adrian. “Sa katunayan, ikaw ang dahilan kung bakit ligtas ang Nanay ko. Ibinigay mo ang pagkain mo, pinrotektahan mo siya kahit na pwede kang saktan ni Vanessa. Ginawa mo ang hindi magawa ng babaeng ito na puno ng alahas.”

Humarap si Adrian sa mga security guards na kakarating lang.

“Guards! Ilabas niyo si Vanessa. Ngayon din. Bawal na siyang makatapak dito kahit kailan. Itapon niyo ang lahat ng gamit na iniwan niya dito!”

Habang hinihila si Vanessa palabas, nagsisisigaw ito at nagmamakaawa, pero sarado na ang puso ni Adrian.

Binalikan ni Adrian si Manang Sol.

“Manang Sol,” sabi ni Adrian. “Mula ngayon, hindi ka na tagalinis. Ikaw na ang magiging Head Housekeeper at personal na tagapag-alaga ni Mommy. Dodoblehin… hindi, titriplehin ko ang sweldo mo. At ipagpapatayo ko ng bahay ang pamilya mo bilang pasasalamat.”

Napaluhod si Manang Sol sa tuwa at iyak. “Maraming salamat po, Sir! Maraming salamat po!”

Simula noon, naging payapa ang mansyon. Si Doña Cecilia ay inalagaan nang may tunay na pagmamahal ni Manang Sol. At si Adrian? Natutunan niya na ang tunay na ganda ay hindi nakikita sa kinang ng alahas o sa ganda ng mukha, kundi sa busilak na puso na handang maglingkod kahit walang nakatingin.