Ang init ng panahon ay tila sumasabay sa init ng sitwasyon sa loob ng mansyon ng mga Villareal. Ako si Elena, bente-kwatro anyos, lumaki sa hirap at sanay sa mga pagsubok. Pero ang pagsubok na kinakaharap ko ngayon ay hindi ko inakalang darating sa buhay ko. Nasa ICU ang nanay ko, lumalaban sa sakit na kanser. Ang bawat araw ay isang pakikipagbuno sa oras at sa lumalaking bayarin sa ospital. Kulang ang sahod ko bilang katulong para tustusan ang lahat. Sa puntong iyon, handa akong gawin ang lahat—kahit lumunok ng bubog, kahit magbenta ng kaluluwa—mailigtas lang ang nag-iisang taong nagmahal sa akin nang totoo.

Isang gabi, ipinatawag ako ni Ma’am Stella sa kanyang kwarto. Siya ang asawa ni Sir Arthur, ang mabait at bilyonaryong amo ko. Kilala si Ma’am Stella sa pagiging mahinhin at relihiyosa sa harap ng ibang tao, pero sa loob ng bahay, alam kong may itinatago siyang lungkot. Sampung taon na silang kasal pero hindi sila magkaanak. Ito ang laging pinag-aawayan nila ni Sir Arthur. Pagpasok ko sa kwarto, nakita ko si Ma’am Stella na nakaupo sa tapat ng salamin, mugto ang mga mata. “Elena,” sabi niya, ang boses ay seryoso at may halong desperasyon. “Alam ko ang pinagdadaanan mo. Alam kong kailangan mo ng pera para sa nanay mo.”

Tumango ako, hindi makatingin nang diretso. “Opo, Ma’am. Hirap na hirap na po kami.” Huminga nang malalim si Stella at inilapag ang isang tseke sa mesa. “Kaya kitang tulungan, Elena. Kaya kong ibigay ang 5 Milyong Piso. Sapat na ‘yan para sa operasyon ng nanay mo at para makapagsimula kayo ng bagong buhay.” Nanlaki ang mga mata ko. Limang milyon? Langit na iyon para sa akin. “Ano pong gagawin ko, Ma’am? Kahit ano po!”

“Kahit ano?” tanong niya. Tinitigan niya ako. “Kahit ibigay ang katawan mo?” Natigilan ako. “Po?” “Baog ako, Elena. Hindi ako magkakaanak. At iiwan ako ni Arthur kapag hindi ko siya nabigyan ng tagapagmana. Kaya ito ang gusto kong mangyari,” paliwanag niya nang walang gatol. “Mamayang gabi, uuwi si Arthur galing sa party. Lasing siya. Papasukin kita sa kwarto. Sisipingan mo siya. Magpapanggap kang ako. Kailangan mong magbuntis. At kapag nanganak ka na, ibibigay mo sa akin ang bata, kukunin mo ang pera, at aalis ka na. Hindi na kayo magkikita kailanman.”

Parang gumuho ang mundo ko. Ipagbibili ko ang aking puri? At lolokohin namin ang isang mabuting tao tulad ni Sir Arthur? “Ma’am… hindi ko po yata kaya. Kasalanan po ‘yan,” naiiyak kong sabi. “Kasalanan din ang hayaang mamatay ang nanay mo nang wala kang ginagawa,” madiing sagot ni Stella. “Pumili ka, Elena. Ang dignidad mo o ang buhay ng nanay mo?” Sa sandaling iyon, naalala ko ang mukha ng nanay ko sa ospital. Ang kanyang hirap. Ang kanyang sakripisyo. Pumikit ako. Tumulo ang luha ko. “Sige po, Ma’am. Gagawin ko.”

Nangyari ang hindi dapat mangyari. Sa ilalim ng dilim at impluwensya ng alak, naganap ang kasunduan. Pakiramdam ko ay isa akong gamit na binayaran. Ilang linggo ang lumipas, nagpositibo ako. Buntis ako. Tuwang-tuwa si Stella. Agad niya akong ipinadala sa isang rest house sa Tagaytay para itago. Siya naman ay nagsuot ng fake tummy para palabasin na siya ang buntis. Si Arthur, sa sobrang saya, ay naging abala sa trabaho para sa kinabukasan ng “anak” nila.

Sa Tagaytay, habang lumalaki ang tiyan ko, lumalaki rin ang pagmamahal ko sa bata. Kinakausap ko siya araw-araw. “Anak, patawad. Hindi kita pwedeng angkinin. Pero tandaan mo, mahal na mahal kita.” Gumaling ang nanay ko dahil sa padala ni Stella, pero hindi niya alam ang kapalit. Dumating ang araw ng panganganak. Nagsilang ako ng isang malusog na batang lalaki. Niyakap ko siya. “Anak ko…” Pero biglang dumating si Stella, kinuha ang bata, at inabot ang tseke. “Tapos na ang kontrata. Umalis ka na. Huwag ka nang magpapakita.”

Umalis ako na wasak ang puso. Iniwan ko ang dugo at laman ko. Lumipas ang tatlong taon. Nakapagtayo ako ng negosyo, maayos na kami ng nanay ko, pero gabi-gabi akong umiiyak. Nangungulila ako. Hanggang sa napanood ko sa balita: Ang bilyonaryong si Arthur Villareal ay naghahanap ng bone marrow donor para sa anak niyang si Arturo Jr. na may Leukemia. Walang match sa pamilya.

Kinabahan ako. Ang anak ko! May sakit ang anak ko! Hindi ako mapakali. Bahala na si Stella. Bahala na ang banta niya. Lumuwas ako ng Maynila at sumugod sa ospital. Hinarang ako ng guard, pero nagmakaawa ako hanggang sa makita ako ni Arthur. “Elena? Ikaw ba ‘yan?” gulat niyang tanong. “Sir! I-test niyo po ako! Baka ako po ang match!”

Dahil sa desperasyon, pumayag si Arthur. At laking gulat ng lahat—PERFECT MATCH ako. Nang malaman ito ni Stella, sumugod siya. “Paalisin ‘yan! Pera lang habol niyan!” Pero nagmatigas si Arthur. Habang naghahanda sa transplant, kinausap ng doktor si Arthur. “Mr. Villareal, may nalaman kami sa DNA test. Si Elena po… siya ang biological mother ng bata.”

Nanlaki ang mata ni Arthur. Doon nabuo ang puzzle. Kinumpronta niya si Stella. “Sino ang ina ng anak ko?!” Namutla si Stella. Umamin siya sa takot. “Arthur, ginawa ko lang ‘yun para sa atin!” “Sinungaling!” sigaw ni Arthur. “Ginamit mo kami! Niloko mo ako!” Pinalayas ni Arthur si Stella at sinampahan ng kaso. Niyakap niya ako. “Patawarin mo ako, Elena. Wala akong alam.”

Agad na gumaling si Arturo Jr. matapos ang transplant. Hindi na ako umalis. Inalagaan ko siya. Nakita ni Arthur ang pagmamahal ko sa bata at sa kanya. Hindi nagtagal, ang bayarang naganap noon ay nauwi sa totoong pag-ibig. Pinakasalan ako ni Arthur, at naging buo ang pamilya namin. Napatunayan ko na walang lihim na hindi nabubunyag. Ang pagmamahal ng isang ina ay gagawin ang lahat, at sa huli, ang katotohanan ang magpapalaya at magbibigay ng tunay na kaligayahan.