IBINENTA AKO NG PAMILYA KO SA ISANG “BILYONARYONG BABOY” — PERO SA GABI NG AMING ANNIVERSARY, SUMIGAW AKO SA GULAT NANG HUBARIN NIYA ANG KANYANG “BALAT” AT LUMABAS ANG LALAKING PINAPANGARAP NG LAHAT
Ako si Elara. Para mailigtas ang pamilya ko sa pagka-bankrupt, napilitan akong magpakasal kay Don Hugo.

Kilala si Don Hugo sa buong siyudad hindi dahil sa yaman niya, kundi dahil sa itsura niya. Ang tawag sa kanya ng mga tao ay “The Billionaire Pig”. Siya ay sobrang taba, may malalaking peklat sa mukha, kalbo, at kuba.

Sa araw ng kasal namin, rinig na rinig ko ang tawanan ng mga bisita. “Grabe, Beauty and the Beast ang peg! Pero mukhang hindi magiging prince charming ang beast na ‘yan!” “Pera lang talaga ang habol ng babae. Imagine, katabi mo matulog ang baboy?”

Iyak ako nang iyak habang naglalakad sa altar. Nandidiri ako. Takot ako.
Pero sa unang gabi namin, hindi ako ginalaw ni Don Hugo.

“Huwag kang mag-alala, Elara,” sabi niya. Ang boses niya ay malalim at paos. “Hindi kita pipilitin. Matulog ka sa kama, dito ako sa sofa. Hihintayin kong matanggap mo ako.”

Lumipas ang isang taon.

Sa loob ng panahong iyon, nakilala ko ang tunay na Don Hugo. Napakabait niya. Ipinagluluto niya ako. Binibigyan niya ako ng bulaklak araw-araw. At kapag may nang-iinsulto sa akin, siya ang unang nagtatanggol.

Unti-unti, nakalimutan ko ang itsura niya. Minahal ko ang puso niya. Narealize ko na mas lalaki pa siya kaysa sa mga gwapong nanloko sa akin noon.

Dumating ang aming 1st Wedding Anniversary.

Nasa loob kami ng aming kwarto. Naka-upo si Hugo sa gilid ng kama.

“Elara,” sabi niya. “Isang taon na tayo. Masaya ka ba sa piling ng isang… baboy?”

Ngumiti ako nang bahagya, kahit may kurot pa rin sa dibdib ko.

“Hindi ka baboy, Hugo,” sagot ko nang marahan. “Ikaw ang pinakamabuting lalaking nakilala ko.”

Napayuko siya. Para bang may mabigat siyang iniisip.

“May… sikreto ako, Elara,” sabi niya, halos pabulong. “At panahon na siguro para malaman mo.”

Kinabahan ako. “Anong ibig mong sabihin?”

Tumayo siya at lumapit sa malaking salamin sa gilid ng kwarto. Dahan-dahan niyang hinubad ang makapal niyang coat. Sumunod ang parang prosthetic na nagpapalaki sa katawan niya. Isa-isa niyang tinanggal ang tila pekeng umbok sa likod.

Napahawak ako sa bibig ko.

Pagkatapos, inilapit niya ang kamay sa mukha niya… at dahan-dahang hinubad ang tila latex na balat.

Napasinghap ako.

Sa harap ko ay isang lalaking matangkad, matipuno, at may matalim ngunit malungkot na mga mata. Ang peklat at deformities ay naglaho, napalitan ng isang mukhang parang hinubog nang perpekto.

“Ako… ang tunay na Hugo,” sabi niya, nanginginig ang boses.

Napaatras ako sa sobrang gulat. “Bakit… bakit mo itinago ang sarili mo?”

Umupo siya sa gilid ng kama, tila nawalan ng lakas.

“Dahil ang mundo ko, Elara, puno ng kasinungalingan,” sagot niya. “Noong bata pa ako, inagaw ng mga kamag-anak ko ang mana ko. Pinagtangkaan pa nila akong patayin. Kaya nagpasya akong mawala… at bumalik bilang isang taong hindi nila pahahalagahan.”

Tahimik akong nakinig.

“Ang katauhang ‘Billionaire Pig’ ang naging panangga ko. Sa anyong iyon, nalaman ko kung sino ang lalapit dahil sa pera… at kung sino ang lalapit dahil sa puso.”

Tumulo ang luha ko.

“Kaya mo ako pinakasalan… para subukin ako?” nanginginig kong tanong.

Mabilis siyang umiling. “Hindi. Pinakasalan kita dahil ikaw lang ang tumangging tanggapin ang pera ko noong una tayong nagkita. Naalala mo ba ang araw na iyon sa ospital? Ikaw ang nagbayad ng gamot ng isang batang hindi mo kilala. Doon pa lang… nahulog na ako sa’yo.”

Napatakip ako ng bibig habang mas lalong umaagos ang luha ko.

“Pero natakot ako,” patuloy niya. “Natakot akong kapag nakita mo ang tunay kong mukha, baka mahalin mo ako dahil lang sa itsura ko. Gusto kong mahalin mo muna ang puso ko.”

Lumapit ako sa kanya. Nanginginig ang kamay ko habang hinahawakan ang mukha niyang ngayon ko lang lubos na nasilayan.

“Baliw ka talaga,” umiiyak kong sabi. “Minahal kita kahit akala ko hindi ka perpekto. Ngayon… lalo lang kitang minamahal.”

Napahigpit ang yakap niya sa akin, parang natatakot na mawala ako.

“Hindi ka galit?” tanong niya.

Umiling ako.

“Isang taon kitang minahal dahil sa kabutihan mo,” sabi ko. “Ang mukha mo… bonus na lang iyon.”

Napatawa siya habang pinupunasan ang luha ko.

Pero biglang tumunog ang telepono niya.

Agad siyang tumigas. Nang sagutin niya ito, nag-iba ang ekspresyon ng mukha niya.

“Ano?” mariin niyang sabi. “Ngayon na ba sila gagalaw?”

Kinabahan ako.

Ibinalik niya ang tingin sa akin.

“Elara… mukhang nalaman na nila na buhay pa ang tunay na Hugo.”

“Sino sila?” tanong ko, nanginginig.

“Ang pamilyang nagtangkang pumatay sa akin noon,” sagot niya. “At malamang… ikaw ang susunod nilang target.”